นั้น ก็คือบรรดาดวงดาวที่เปล่งแสงเจิดจ้าในท้องฟ้ายามราตรี
พวกเขาเดินทางไปทั่วโลก โดยมีท้องฟ้าเป็นเครื่องนำทาง
“ข้าคืออัศวินแห่งนภา”
ใช่แล้ว ดวงดาวบนฟ้าคือเพื่อน และเสมือนเป็นเข็มทิศของอัศวินพเนจร
“และข้าคือผู้ที่จะสังหารเจ้า ที่นี่และเดี๋ยวนี้”
นี่แหละ คือพลังที่เขาถือครองอยู่
•
สายตาของเดฟเวอร์จับจ้องไปยังเปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์บนดาบของออเชียน
“อัศวินแห่งนภา?”
ดาบเปลวเพลิงที่ผสานระหว่างแสงขาวกับน้ำเงินอย่างกลมกลืนเช่นนั้น ไม่เคยปรากฏอยู่ในความทรงจำของเดฟเวอร์มาก่อนเลย
แม้แต่นาม “อัศวินแห่งท้องฟ้า” ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน ทุกสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเขาเป็นสิ่งใหม่ทั้งสิ้น
แต่สิ่งที่ทำให้เดฟเวอร์รู้สึกสับสนยิ่งกว่านั้น คือดาบแสงในมือของออเชียนนั้นไม่ใช่ของปลอม
ไม่ใช่ภาพลวงตา ไม่ใช่เล่ห์กล ไม่ใช่เวทหลอกลวง
แม้สมองจะประมวลผลความเป็นไปได้ต่าง ๆ นานา แต่ลึกลงไปในอก กลับมีบางสิ่งตะโกนออกมาอย่างสัญชาตญาณ
‘เปลวเพลิงนั้น…อันตราย’
วิ่งสิ วิ่งหนีไปให้ไกล…
“วิ่งหนี?”
เดฟเวอร์กัดฟันแน่น รู้ตัวในวินาทีถัดมาว่าตัวเองกำลังจะถอยหลัง
“ดรา…เรากลัวเจ้าสิ่งนั้นงั้นหรือ?”
เขาจ้องมองออเชียนด้วยสายตาขุ่นเคือง
‘ดาบแสงในมือเขาน่ะน่ากลัวจริง ไม่ปฏิเสธหรอก’
“แต่มันก็แค่ดาบ ดาบที่ทำอะไรไม่ได้เลยหากไม่สัมผัสตัวเป้าหมาย”
ดาบแสงดาราในมือของออเชียนยาวไม่ถึงสองเมตร
หากเทียบกับขนาดของเวทมนตร์ที่เดฟเวอร์กำลังร่ายอยู่ มันช่า
