้นที่
เขาตั้งใจจะสังหารพวกนั้นให้หมด เพื่อทดสอบอาวุธชั้นยอดนี้
ทุกอย่างดำเนินไปตามแผน—จนกระทั่งโอเชียนปรากฏตัว
“บ้าชะมัด!”
เขาคิดว่าอีกฝ่ายก็แค่คนธรรมดา เพียงแค่ใช้ดาบแทนปืนก็เท่านั้น
“แก่เป็นใครกันแน่? เป็นพวกระฆังสวรรค์? หรือพวกผู้สอบสวน? หรือว่าเป็นพวกทหารเสริมที่เมืองทีรย์ เลี้ยงดูไว้ลับ ๆ? ถ้าไม่ใช่…”
“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเรื่องบ้าอะไรอยู่”
ออเชียนกล่าวอย่างเย็นชา หยุดทุกสมมุติฐานอันฟุ้งซ่านของเดฟเวอร์
“ข้าบอกไปแล้วว่า ข้าเป็นแค่อัศวินแห่งนภา”
“ว่าไงนะ?”
“และตอนนี้ก็รับงานพิเศษเป็นนักแก้ปัญหาอยู่”
เบื้องหลังหน้ากากแก๊ส ดวงตาของเดฟเวอร์เบิกโพลงด้วยโทสะ
-แกร๊ก!
ในชั่วขณะนั้น พลังที่เคยประคองสมดุลไว้เริ่มแตกร้าว
รอยร้าวเล็ก ๆ ปรากฏบนกำแพงเวทของเขา
เส้นแสงเล็กจิ๋วค่อย ๆ แผ่กระจายคล้ายใยแมงมุม
มันคือสัญญาณแห่งความพินาศ
เดฟเวอร์ร้องลั่นอย่างสิ้นหวัง
“เดี๋ยวก่อน! เรามาตกลงกัน! ถ้านายปล่อยฉันจะให้—”
“ข้าบอกแล้วไง ว่าข้าเป็นนักแก้ปัญหา”
โอเชียนตัดบททันทีด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
“นักแก้ปัญหาที่มีชีวิตผูกพันกับความไว้ใจ จะไม่มีวันรับงานใหม่ระหว่างที่ยังทำงานเก่าไม่เสร็จ”
ดาบสีขาวบริสุทธิ์ในมือของโอเชียนเริ่มเปลี่ยนไป
แสงมันสว่างขึ้น เปลวเพลิงพลุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม
เปลวเพลิงขาวแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีฟ้าอ่อน เพิ่มความศักดิ์สิทธิ์ให้แก่ตัวมัน
“เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่ผู้มีเกียรติจะทำ”
แสงดาวในมือเขาเ
