โอเชียนขณะถอยออกมา
ในวินาทีนั้น สายตาทั้งคู่สบกัน
โอเชียนส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ แล้วหายตัวไปอีกครั้ง กลายเป็นจุดวูบไหวในระยะไกล
เดวิดเห็นรอยยิ้มนั้นแล้วก็ส่ายหัวเบา ๆ
‘ไม่น่ารอด…’
เขาตั้งสติแล้วรีบมุ่งหน้าออกจากโรงไฟฟ้า
•
ภายในโรงไฟฟ้าที่มืดมิดค่อย ๆ สว่างขึ้น
ไม่ใช่เพราะมีใครกู้ระบบไฟฟ้ากลับมา…
โรงไฟฟ้าอาบไปด้วยแสงจ้า ซึ่งมีต้นตอมาจากเพียงคนเดียวเท่านั้น
“พวกแมลงกำลังหนีตายกันหมดแล้ว”
เดฟเวอร์ ที่แขนขวาพวยพุ่งด้วยเปลวเพลิงสีแดง และแขนซ้ายแผ่กระแสไฟฟ้าสีฟ้า จ้องมองออเชียนด้วยแววตาเกรี้ยวกราด
เสื้อคลุมสีทรายของเขาปลิวไหวอย่างรุนแรงจากแรงมหาศาลของเวทมนตร์
“ไม่คิดจะไล่ตามพวกนั้นเหรอ?”
“ฆ่าแกก่อนแล้วค่อยตามไปก็ยังไม่สาย”
“ช่างเป็นคำพูดที่อวดดีเสียจริง”
“แล้วแกคิดว่าแกจะรับมือความโกรธของกูคนเดียวได้งั้นเหรอ?”
แสงแดงในหน้ากากกรองอากาศของเขาบิดตัวราวกับมีชีวิต แต่มันไม่ใช่แค่เพราะความสะใจผมรู้ดีจากพลังชีวิตที่แผ่ออกมา
ความรู้สึกเหมือนผิวหนังโดนสะเก็ดไฟ ความร้อนแผดเผา และกระแสไฟฟ้าที่แตกกระจาย การระเบิดของเวทมนตร์ที่เกือบเจ็บปวดเกินทน และความรู้สึกสมจริงยิ่งกว่าการบังคับตัวละครในจอมอนิเตอร์
ทั้งหมดนั้นตอกย้ำว่า—การที่ผมถือดาบอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่ความฝัน
“ตายซะ!”
เดฟเวอร์ยิงพลังจากแขนทั้งสองเข้าหาออเชียน สีแดงและสีฟ้าพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วสูง
โอเชียนพยายามจะหลบ แต่แล้ววงแหวนสีม่วงเหนือหัวก็ทำใ
