ขามีแค่ดาบเล่มเดียว ร่างกายอาจแข็งแกร่งกว่า แต่ศัตรูโหดร้ายกว่านั้น
เทสลาอาร์มที่ควบคุมโลหะได้อย่างสมบูรณ์ คือศัตรูโดยธรรมชาติของเขา
ยังไม่พอ เดฟเวอร์ยังใช้เวทมนตร์ได้อีก
เวทที่แสดงให้เห็นในตอนนี้คือไฟและแรงโน้มถ่วง และมันมีพลังขนาดใช้เวทระดับ 4 ดาวได้อย่างง่ายดาย
ถ้าดูตามระดับความแข็งแกร่ง นี่คือศัตรูระดับกลางค่อนไปทางสูงในบรรดาบอสที่เขาเคยเจอ
แล้วเขากำลังจะสู้กับคนแบบนั้น ด้วยอาวุธพื้นฐาน หรืออาจเรียกได้ว่าน้อยกว่าพื้นฐานด้วยซ้ำ
มุมปากของออเชียนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง
ไม่มีการต่อสู้ไหนในเกมที่เขาเคยได้เปรียบ
เขาต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบเสมอ และเคยเจอความท้าทายนับไม่ถ้วน
แม้ในเวลาที่หัวใจแทบแตกสลาย และดูเหมือนจะล้มตัวลง เขาก็ยังหาทางไปต่อจนได้
เขาเอาชนะศัตรูและคว้าชัยมาแบบนั้นเสมอ
เขาทำแบบนี้มานาน นานมากแล้ว
ฟันดาบใส่กระสุนแค่ไม่กี่ที หรือใช้แรงเยอะกว่าคนอื่นผลักให้กระเด็น
แบบนั้นจะเรียกว่าการต่อสู้ได้เหรอ?
“นี่แหละที่เรียกว่าสู้”
เมื่อโอเชียนพึมพำ เดฟเวอร์ก็ตาเบิกโพลงด้วยความโกรธ
แสงสีแดงในหน้ากากกรองอากาศของเขาเปล่งวาบ
“สู้? แกกล้าพูดว่านี่คือการสู้?”
-ดึ่ดึ่ดึ่ดึ่ด…
เวทมนตร์เริ่มแผ่พุ่งรอบตัวเขาอย่างรุนแรงจากแรงโกรธเกรี้ยว
ทหารรับจ้าง เดวิด และผู้ติดตามเหล็กกล้าต่างถอยหลังไปอย่างตกตะลึง
ในขณะที่เดฟเวอร์มัวพุ่งเป้าไปที่โอเชียน นี่คือโอกาสเดียวที่พวกเขาจะหนีได้
‘โอเชียน…’
เดวิดหันไปมอง
