ที่มืดมิด สว่างวาบด้วยแสงสีแดงฉานในพริบตา
เขาเหวี่ยงแขนขวา เปลวเพลิงแผ่ออกเป็นพัดพุ่งใส่ออเชียน
‘หลบสิ ถ้าแกหลบได้!’
โอเชียนพุ่งหลบเข้าไปหลังโครงเหล็กขนาดมหึมา
ทันใดนั้นคลื่นเปลวเพลิง มหาศาลก็ซัดเข้ากลืนโครงสร้างเหล็ก
โลหะร้อนจนแดงฉานจากความร้อนที่แผดเผา
มันทนจุดหลอมเหลวไม่ไหว ขอบของมันเริ่มละลายอย่างช้า ๆ
ยังดีที่การโจมตีนี้กระจายกว้าง ไม่ได้จุดเดียว ไม่อย่างนั้นโครงสร้างทั้งหมดคงละลายรวมกันไปแล้ว
ด้วยการประเมินเช่นนี้ โอเชียนจึงเคลื่อนตัวออกจากที่กำบังอย่างรวดเร็ว
โครงเหล็กที่ละลายไปบางส่วนตรงกลางมีรูขนาดใหญ่โหว่
นั่นคือเป้าหมายของคลื่นสนามแม่เหล็กของเดเวอร์
โอเชียนไม่หยุดขยับขา พร้อมรวบรวมความคิด
‘ถ้าสู้ซึ่งหน้าไม่ใช่เรื่องดีแน่’
ตอนแรกเขาทดสอบพลังของเทสลาอาร์มของฝ่ายตรงข้ามด้วยการปะทะพลังโดยตรง
เขาตัดสินใจแล้วว่า พละกำลังล้วน ๆ ไม่สามารถเอาชนะเทสลาอาร์มได้
หากอีกฝ่ายใช้สนามแม่เหล็กแบบแผ่กว้าง เขายังสามารถอัดพลังใส่ดาบแล้วพุ่งต้านไปได้ แต่ถ้าอีกฝ่ายบีบขอบเขตแล้วเพิ่มพลังล่ะก็ มันจะยากเกินจะต้าน
และเพราะอีกฝ่ายก็รู้เรื่องนี้ เขาจึงเลิกใช้สนามแม่เหล็กแบบสุ่ม ๆ แล้วเปลี่ยนเป็นโจมตีแบบเฉพาะจุดแทน
งั้นจะรับมือยังไง?
โชคดีที่โอเชียนมีร่างกายที่แข็งแกร่งผิดมนุษย์
แม้จะเสียเปรียบด้านอาวุธ แต่พละกำลังของร่างกายนี้ไม่ใช่แค่แรงธรรมดา
‘มันคือการสู้ด้วยความเร็ว’
ทุกอย่างกำลังเล่นงานโอเชียน
เ
