าชนะศัตรูและคว้าชัยมาแบบนั้นเสมอ
เขาทำแบบนี้มานาน นานมากแล้ว
ฟันดาบใส่กระสุนแค่ไม่กี่ที หรือใช้แรงเยอะกว่าคนอื่นผลักให้กระเด็น
แบบนั้นจะเรียกว่าการต่อสู้ได้เหรอ?
“นี่แหละที่เรียกว่าสู้”
เมื่อโอเชียนพึมพำ เดฟเวอร์ก็ตาเบิกโพลงด้วยความโกรธ
แสงสีแดงในหน้ากากกรองอากาศของเขาเปล่งวาบ
“สู้? แกกล้าพูดว่านี่คือการสู้?”
-ดึ่ดึ่ดึ่ดึ่ด…
เวทมนตร์เริ่มแผ่พุ่งรอบตัวเขาอย่างรุนแรงจากแรงโกรธเกรี้ยว
ทหารรับจ้าง เดวิด และผู้ติดตามเหล็กกล้าต่างถอยหลังไปอย่างตกตะลึง
ในขณะที่เดฟเวอร์มัวพุ่งเป้าไปที่โอเชียน นี่คือโอกาสเดียวที่พวกเขาจะหนีได้
‘โอเชียน…’
เดวิดหันไปมองโอเชียนขณะถอยออกมา
ในวินาทีนั้น สายตาทั้งคู่สบกัน
โอเชียนส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ แล้วหายตัวไปอีกครั้ง กลายเป็นจุดวูบไหวในระยะไกล
เดวิดเห็นรอยยิ้มนั้นแล้วก็ส่ายหัวเบา ๆ
‘ไม่น่ารอด…’
เขาตั้งสติแล้วรีบมุ่งหน้าออกจากโรงไฟฟ้า
ภายในโรงไฟฟ้าที่มืดมิดค่อย ๆ สว่างขึ้น
ไม่ใช่เพราะมีใครกู้ระบบไฟฟ้ากลับมา…
โรงไฟฟ้าอาบไปด้วยแสงจ้า ซึ่งมีต้นตอมาจากเพียงคนเดียวเท่านั้น
“พวกแมลงกำลังหนีตายกันหมดแล้ว”
เดฟเวอร์ ที่แขนขวาพวยพุ่งด้วยเปลวเพลิงสีแดง และแขนซ้ายแผ่กระแสไฟฟ้าสีฟ้า จ้องมองออเชียนด้วยแววตาเกรี้ยวกราด
เสื้อคลุมสีทรายของเข
