าปลิวไหวอย่างรุนแรงจากแรงมหาศาลของเวทมนตร์
“ไม่คิดจะไล่ตามพวกนั้นเหรอ?”
“ฆ่าแกก่อนแล้วค่อยตามไปก็ยังไม่สาย”
“ช่างเป็นคำพูดที่อวดดีเสียจริง”
“แล้วแกคิดว่าแกจะรับมือความโกรธของกูคนเดียวได้งั้นเหรอ?”
แสงแดงในหน้ากากกรองอากาศของเขาบิดตัวราวกับมีชีวิต แต่มันไม่ใช่แค่เพราะความสะใจผมรู้ดีจากพลังชีวิตที่แผ่ออกมา
ความรู้สึกเหมือนผิวหนังโดนสะเก็ดไฟ ความร้อนแผดเผา และกระแสไฟฟ้าที่แตกกระจาย การระเบิดของเวทมนตร์ที่เกือบเจ็บปวดเกินทน และความรู้สึกสมจริงยิ่งกว่าการบังคับตัวละครในจอมอนิเตอร์
ทั้งหมดนั้นตอกย้ำว่า—การที่ผมถือดาบอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่ความฝัน
“ตายซะ!”
เดฟเวอร์ยิงพลังจากแขนทั้งสองเข้าหาออเชียน สีแดงและสีฟ้าพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วสูง
โอเชียนพยายามจะหลบ แต่แล้ววงแหวนสีม่วงเหนือหัวก็ทำให้เขาต้องเปลี่ยนใจ
‘เวทแรงโน้มถ่วง’
เดฟเวอร์ร่ายแรงโน้มถ่วงครอบคลุมพื้นที่ไว้เผื่อว่าโอเชียนจะหลบ
มันอาจจะไม่ฆ่าเขา แต่จะทำให้เขาเคลื่อนไหวช้าลง
โอเชียนกระชับมือที่จับดาบแน่น เตรียมจะเหวี่ยง
เดฟเวอร์หัวเราะออกมาเสียงดัง
“บ้าไปแล้ว! แกคิดว่าจะทำอะไรได้?”
ไม่ว่าเดฟเวอร์จะหัวเราะหรือไม่โอเชียนกลับเป็นคนแรกที่เห็นสายฟ้าสีฟ้าพุ่งเข้าใส่
มันสายเกินกว่าจะหลบ และไม่มีทา
