ะ-ตะ-ตัง!
พร้อมเสียงตะโกน เดวิดลั่นกระสุนจากปืนพกประจำตัวทั้งหมด
กระสุนยังคงกระแทกใส่ม่านเวท แต่สิ่งที่ผิดปกติคือ กระสุนทั้งห้ายิงลงตรงจุดเดิมเป๊ะ ๆ
มันไม่สามารถเจาะทะลุม่านเวทได้ แต่ก็ทำให้เวทสีทองบางส่วนแตกร้าว
แม้จะเป็นเพียงรอยร้าวเล็ก ๆ แต่ก็เพียงพอจะกระทบต่อศักศรีของเดเวอร์จนเขาโกรธจัด
“ไอ้แมลง! ฉันจะฆ่าแกให้เจ็บที่สุดเท่าที่จะทำได้!”
-แซ่บ!
สายฟ้าพุ่งจากแขนเทสลาของเดเวอร์ เฉียดไหล่ขวาของเดวิดไป
เดวิดกัดฟันแน่นขณะความเจ็บแล่นจากผิวหนังไปถึงเสื้อคลุมที่ไหม้เป็นรอย
โดยไม่พูดอะไร เขาทิ้งปืนที่หมดกระสุน แล้วดึงมีดทหารจากเอวขึ้นมา
ไม่มีปืนก็ใช้มีดเน่า ๆ นี่แหละ
สายตาที่ลุกเป็นไฟของเขาบอกเจตนาได้อย่างชัดเจน
“……ฮึ ไอ้เวรเอ๊ย”
มันทำให้เดเวอร์หงุดหงิดที่เดวิดไม่ยอมยอมแพ้แม้ในสถานการณ์แบบนี้
“มาดูกันว่าแกจะรักษาท่าทางแบบนั้นไว้ได้ไหม ตอนที่ร่างของแกถูกเผาจนไม่เหลือชิ้นดี”
ขณะที่เดเวอร์กำลังจะปล่อยเวทไฟ บางอย่างในเวทสีของเขาก็สั่นสะเทือน
“อะไรน่ะ?”
บางสิ่งกำลังมา และมันมาเร็วมาก
เดเวอร์ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
เขาสลายเวทในมือขวาทันที และเร่งพลังของแขนเทสลาเพื่อสร้างสนามแม่เหล็ก
มันแทบจะเป็นการตอบสนองตามสัญชาตญาณ
-คิ๊ง!
ปลายดาบคมแหลมค้างอยู่
