จ
อีกมือหนึ่งทดสอบเครื่องที่สร้างขึ้นเพื่อตรวจสอบว่ามันหมุนทำงานได้ดีหรือไม่
เสียงเหล็กกระทบกัน เสียงตะโกนสั่งงาน และเสียงไอน้ำดังเต็มสองข้างทาง
พวกเขากำลังสร้าง และซ่อมของที่เสีย
ที่นี่ไม่ใช่แค่โรงงาน แต่มันเต็มไปด้วยชีวิตและพลังงานที่มากกว่านั้น
ขณะเดินอยู่ผมก็สะดุดตากับบางสิ่งที่อยู่นอกเส้นทาง
กลางถนน ชายหน้าตาดุดันคนหนึ่งยิ้มเยาะ ขณะที่แขนกลของเขากำลังถูกช่างเครื่องซ่อม
‘แขนกลเหรอ? โลกกลายเป็นแบบนี้ไปแล้วสินะ’
ช่างซ่อมมองผ่านแว่นขยาย ทำการปรับแต่งแขนกลอย่างละเอียดด้วยไขควงและเครื่องมือ
แขนนั้นกำและคลายมือได้อย่างลื่นไหล จนผมไม่อยากเชื่อว่ามันเป็นจักรกล
ผมจ้องมองมันอย่างทึ่ง
‘แขนกลที่ซับซ้อนขนาดนี้… ผู้คนในตอนนี้คงไม่ต้องใช้ชีวิตไร้แขนขาอีกต่อไป’
ภาพตัวผมเองในแบบใส่แขนเทียมผุดขึ้นมาในหัวผมรีบส่ายหน้าไล่ความคิด
แม้มันจะเท่อยู่บ้าง แต่ไม่รู้ทำไมผมกลับพอใจกับร่างกายของตัวเองในตอนนี้
‘แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาสำหรับเรื่องนั้น’
ผมมาที่เขต 35 เพื่อทำบัตรประชาชนที่ใช้เป็นบัตรผ่านไม่ใช่เพื่อดูของแปลก
‘มันซับซ้อนกว่าที่คิดไว้เยอะเลย’
แม้ผมจะได้แผนที่มา แต่การเดินท่ามกลางกองของโลหะสารพัดทำให้การนำทางยากขึ้นไปอีก
ปกติผมก็ไม่ได้เก่งด้านการหาทางอยู่แล้ว และถนนเส้น