ชายคนนั้นถามเสียงเข้ม “เป็นฝีมือแกที่ทำแขนพี่น้องข้าใช่ไหม?”
ใบหน้าซูบซีดของเขาบิดเบี้ยวอย่างน่ากลัว ราวกับจะข่มอารมณ์เดือดพล่าน
คนที่ยืนอยู่ข้างเขาก็เลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ แต่ใบหน้านั้นดูเหมือนหัวหน้าโจร
เขาไม่มีหนวดเครา แต่มีจอนยาวและกล้ามเนื้อบึกบึนผิดมนุษย์
แต่สิ่งที่สะดุดตายิ่งกว่าคือแขนยักษ์บนไหล่ขวาของเขา
ชายร่างบึกที่ยืนข้าง ๆ เขาก็ใส่แขนเทียมเหมือนกัน แต่ของอีกคนยังมีรูปแบบเหมือนแขนมนุษย์อยู่บ้าง
ทว่าแขนของยักษ์ตรงหน้ากลับใหญ่โตและประหลาดราวกับไม่ใช่ของคน
‘เขาพกปืนใหญ่ติดตัว’ ผมคิดในใจ
แขนเทียมนั้นไม่มีนิ้วห้านิ้วแต่มีแค่สามนิ้วเท่านั้น และมีท่อกระบอกที่พุ่งจากหัวไหล่ พ่นไอน้ำสีขาวออกมาเป็นสาย
มันเป็นดีไซน์ที่ดูเหมือนจะละทิ้งความสะดวกในการใช้งานในชีวิตประจำวัน เพื่อแลกกับพลังทำลายล้างโดยเฉพาะ
“เฮ้ย นั่นมัน ‘แฟรงก์หมัดโลหิต’ (Blood Fist Frank) ไม่ใช่เรอะ?”
“ข่าวลือเป็นจริงแฮะ หมอนั่นมีแขนกลอุตสาหกรรมดัดแปลงจริงด้วย”
ผู้คนตามถนนช่างงานจำเขาได้ ต่างพากันกระซิบกระซาบกันเบา ๆ
แฟรงก์หันไปหาโอเชียน
“เฮ้ แกหูหนวกเหรอ ฉันถามว่าแกเป็นคนทำแขนพี่น้องฉันพังแบบนี้ใช่ไหม?”
“ใช่”
คำตอบหน้าตาเฉยของโอเชียนทำให้แฟรงก์เลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ
เขาไม่เข้าใจเลยว่าโอเชียน ซึ่งเตี้ยกว่าเขาหัวหนึ่ง กล้าตอบแบบนั้นได้ยังไง
“เหอะ แกทำแขนพี่ชายฉันเป็นแบบนี้ ก็ต้องชดใช้สิ แล้วมันจะไม่ใช่เงินแค่นิดเดีย
