วด้วย”
แฟรงก์ชี้ไปที่แขนเทียมของพี่ชายที่เสียหายหนัก ด้วยแขนกลยักษ์ของตัวเอง
ท่าทางจงใจโชว์พลังนั้น ไม่ต่างจากการข่มขู่กันซึ่ง ๆ หน้า
“แล้วเรื่องศักดิ์ศรีของพี่น้องที่พังไปน่ะ ฉันจะช่วยปลอบใจด้วยการตบหลังเบา ๆ สักหน่อย”
แฟรงก์ยิ้มเหี้ยมมองโอเชียน
ไม่ใช่เพราะเขาเป็นห่วงพี่น้องจริง ๆ แต่ดูเหมือนเขาจะตื่นเต้นที่เจอของเล่นใหม่มากกว่า
แน่นอนว่าโอเชียนไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว
“จะให้ข้าจ่ายทำไม ในเมื่อมันพังเพราะของมันห่วยเอง?”
แฟรงก์เริ่มขมวดคิ้วเพราะไม่ได้คำตอบอย่างที่อยากได้
“ดูเหมือนจะคุยกันไม่รู้เรื่อง งั้นก็คงต้องพังอะไรบางอย่างให้แกเข้าใจ”
แม้จะพูดแบบนั้น แต่แฟรงก์ก็รู้ในใจว่าเขาเชื่อโอเชียนอยู่บ้าง
เขาได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากลูกน้องแล้ว
‘มันบอกว่าเจ้าหมอนี่บีบแขนทหารด้วยมือเปล่าจนแหลก?’
แม้แขนเทียมนั้นจะเป็นของเก่าที่ใช้ในกองทัพและเป็นรุ่นผลิตจำนวนมาก แต่ความทนทานมันก็สูงพอตัว
แต่โอเชียนกลับบดมันด้วยมือเปล่า
นั่นหมายความว่าโอเชียนคนนี้มีพละกำลังมากพอจะบิดเหล็กด้วยมือเปล่าได้
หากเป็นแบบนั้น เขาน่าจะเป็นพวกกลายพันธุ์ที่แข็งแกร่ง
คนทั่วไปเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นกลายพันธุ์ก็มักจะถอยห่าง แต่แฟรงก์ไม่ใช่แบบนั้น
‘กลายพันธุ์งั้นเรอะ? ฉันเคยอัดหัวพวกนั้นจนเละมาแล้ว’
สมญา “แฟรงก์หมัดเลือด” (Blood Fist Frank) ไม่ได้มาเพราะโชค
แต่มาจากแขนกลอุตสาหกรรมที่เขาใส่อยู่ ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อบดเนื้อคนราว
