โรงงานร้างในเขต 43เจ้าหน้าที่คนนั้นเหงื่อซึมเย็น และพยายามควบคุมลมหายใจให้มั่นคง
“ขอถามแค่อยากรู้เฉย ๆ นะ นายเป็นคนทำแขนของแฟรงก์ขาดใช่ไหม?”
เจ้าหน้าที่หันไปถามโอเชียนด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุดเท่าที่จะทำได้
“นายเหรอ?”
“……นายงั้นเหรอ?”
ดวงตาของโอเชียนหรี่ลง และทหารก็พูดขึ้นมา
เขารู้ทันทีหลังจากพูดในสิ่งไม่ควรพูดเลย แต่ก็สายไปแล้ว
โอเชียนพยักหน้าด้วยท่าทางพึงพอใจ
ไอ้แบบนี้มันไม่ถูกเลย
ทหารรู้ว่าพฤติกรรมของเขาไม่สมควร แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้
ทุกคนต่างรู้สึกเกรงกลัวต่อผู้เก่งกาก
ผู้คนรอบ ๆ ที่มองดูเหตุการณ์อย่างระแวง ก็เริ่มงงกับท่าทีของทหารที่มีต่อโอเชียน
ปกติพวกทหารจะเข้มงวดกับประชาชนไม่ใช่หรือ?
แต่คนนี้ดูเหมือนจะเกรงโอเชียนเสียเอง
“เพื่อให้รู้ไว้นะข้าไม่ได้เป็นคนทำลายแขนของมัน”
โอเชียนพูดอย่างมั่นใจโดยไม่หลบสายตาเลยแม้แต่น้อย
“เจ้านั่นมันพังของมันเองต่างหาก”
“……คุณคิดว่ามันฟังขึ้นรึไง?”
“……แล้วเจ้าคิดว่าไงล่ะ?”
เจ้าหน้าที่พยายามต่อต้านท่าทีหน้าด้านของโอเชียน แต่พอสบตาเข้าเท่านั้นเขาก็หมดแรงต่อต้านลงทันที
เขาอยากจะเดินหนีไป แต่หน้าที่ในฐานะทหารทำให้เขาทำไม่ได้
“แขนมันพังของมันเองยังไงกัน……?”
“แรงดันมันพุ่งขึ้นเอง แล้วมันก็พังไปเลย สงสัยจะพังมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ”
“ของมีตำหนิสินะ……?”
“ใช่ เหมือนหน้ากากของเจ้าไง”
“……!”
ดวงตาทหารเบิกกว้างทันที
เขารีบเอามือจับหน้ากาก และถอนหายใจโล่งอกเมื่อรู
