่นะ’
ผมหันไปถามช่างที่ล้มอยู่กับพื้น
“พอจะรู้มั้ยว่าเวิร์กช็อปของฮาร์วีย์อยู่ที่ไหน?”
ชายชราผู้เกือบโดนหมัดเหล็กทุบหน้าเงยหน้ามองผมด้วยแววตาตกตะลึง
เสียงฮือฮาของฝูงชนรอบ ๆ ดังขึ้นทันที
จับหมัดเหล็กด้วยมือเปล่าเหรอ?
ต่อให้เป็นแขนกลราคาถูกแต่ถ้าเป็นรุ่นที่ใช้ทหาร แค่สะบัดเบา ๆ ก็สามารถบดหัวคนได้แล้ว
แต่ผมจับมันเอาไว้ด้วยมือเปล่า แถมยังหยุดมันได้อย่างหมดจด
หมัดเหล็กสั่นเล็กน้อย ราวกับพยายามสลัดมือผม แต่กลับไม่ขยับแม้แต่นิด — มันคือหลักฐานชัดเจน
“แกเป็นใครวะ? สมรู้ร่วมคิดกับพวกมันเหรอ?”
ชายแขนกลพยายามดึงแขนคืน แต่หมัดเหล็กของเขาไม่กระดิกเลย
“ปล่อยนะ! ไอ้บ้านี่! รู้มั้ยว่านี่ราคาเท่าไหร่!”
“ข้าจำเป็นต้องรู้ด้วยเหรอ?”
ผมบีบแขนกลแน่นขึ้น
เสียงโลหะบิดตัวดังขึ้นในทันที
“หะ… ห๊ะ?”
ฝูงชนและชายแขนกลเบิกตากว้าง
ผมกำลังบีบแขนเหล็กให้ยับเหมือนขยำกระดาษด้วยมือเปล่า
มันเป็นภาพที่ไม่น่าเชื่อสายตาเลย
ผมปล่อยมือออก และชายคนนั้นก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว
แขนกลของเขาบิดเบี้ยวไปหมด ไม่เหลือรูปร่างเดิมของมือแม้แต่น้อย
เหมือนมันถูกเอาไปใส่เครื่องอัดแรงสูงจนแหลกละเอียด
“ฮึก!”
เขาล้มตูดกระแทกพื้นถอยไปด้วยความตกใจ
ผมยิ้มบาง ๆ แล้วพูดขึ้น
“ข้าไม่ได้ใช้แรงเลยแต่มันกลับพังลงแปลว่ามันคงราคาถูกครั้งหน้
