าขโมยไปต่างหากที่มีมูลค่ามหาศาล’
แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้โอเซียนสนใจ
ก็คือวัตถุใช้แล้วทิ้งที่คาร์ลใช้ในการหลบหนี
เมื่อเขาถามถึงมัน โรแนนก็รีบตอบทันที
“คุณหมายถึงแคปซูลสินะ”
“เรียกอย่างนั้นเหรอ?”
“ใช่ ถ้าคุณมาจากนอกเมือง อาจจะไม่รู้จักเวทมนตร์ในยุคนี้พัฒนาไปมาก ทำให้ใช้งานง่ายและรวดเร็วขึ้น”
“แล้วเจ้าแคปซูลนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เวทมนตร์ใช้ได้ง่ายขึ้น?”
“ถูกต้อง มันคือการทำให้น้ำอีเธอร์แข็งตัวแล้วสลักเวทมนตร์ลงไป ขังไว้ในแคปซูลโลหะ และเวลาใช้ก็แค่โยนออกไป ก็ปลดปล่อยเวทมนตร์ได้ทันที”
มันคือ “คัมภีร์เวทแบบพกพา” นั่นเอง
สำหรับความพยายามในการสร้างคัมภีร์หนึ่งแผ่น คุณสามารถทำแคปซูลได้มากกว่าสิบลูก
และการทำคัมภีร์นั้นยากมาก ถ้าไม่ใช่จอมเวทชั้นยอดจริง ๆ ก็แทบทำไม่ได้
แม้แต่จอมเวทที่มีพรสวรรค์มาก ก็ยังมีโอกาสล้มเหลวสูง แต่กับแคปซูล โอกาสล้มเหลวแทบไม่มีเลย
ถึงจะไม่สามารถผลิตเป็นจำนวนมาก และราคาก็ยังสูง แต่ถ้าเทียบกับคัมภีร์แล้ว ถือเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่ในรอบศตวรรษ
คนธรรมดาสามารถใช้เวทมนตร์ได้แค่ถือมันไว้
ขนาดผมเองยังอดรู้สึกอยากได้มาลองเล่นดูไม่ได้
‘โลกของวิทยาศาสตร์ช่างก้าวล้ำเสียจริง’
การมีอยู่ของแคปซูลคือเรื่องที่น่าตกใจที่สุดอันดับสองในวันนี้
อันดับหนึ่ง?
ก็ “สถาบันสอน
