เวทมนตร์ศาสตร์มืด” ยังไงล่ะ
‘เดี๋ยวนี้ไม่เพียงแต่พวกวอร์ล็อคศาสตร์มืดจะออกมาใช้ชีวิตกลางแดดกันอย่างภาคภูมิ แต่ยังมีสถานศึกษาที่เปิดสอนพวกนี่ด้วย นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ’
แม้จะเป็นโลกที่เคยสัมผัสแค่ผ่านเกมผมก็ยังรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปใช้ชีวิตจริง ๆ
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอัศวินพเนจรที่ออกเดินทางไปทั่วโลก
สำหรับโอเซียน การเปลี่ยนแปลงในภาพลักษณ์ของวอล็อคศาสตร์มืดเป็นเรื่องที่น่าตกใจ
“ว่าแต่ คุณโอเซียน พอได้เงินแล้ว จะทำอะไรเป็นอย่างแรกดี?”
“หืม?”
“ก็เงินเจ็ดสิบล้านเรเน่ รวมถึงห้าล้านเรเน่ที่ได้รับมาก่อนหน้า ถือว่าไม่ใช่น้อยเลยนะ มันอาจไม่พอใช้ไปตลอดชีวิต แต่ก็ถือว่าเยอะมาก สำหรับงานที่ทำแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ”
“อืม”
โอเซียนเห็นด้วยกับคำนั้น
ตอนแรกที่มาถึงโลกนี้ เขายังต้องคิดเรื่องว่าจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อเหล้าดื่ม แต่ตอนนี้ไม่มีความกังวลนั้นอีกแล้ว
มันกลายเป็นค่าใช้จ่ายจิปาถะที่ไม่ได้สำคัญ
เมื่อเห็นโอเซียนนั่งนิ่งคิด โรแนนจึงเสนอทางเลือกหนึ่งขึ้นมา
“ถ้ายังไม่มีอะไรจะใช้ ทำไมไม่ทำบัตรประจำตัวเสียเลยล่ะ?”
“บัตรประจำตัว?”
“ใช่ คุณน่าจะเห็นตอนนั้นแล้ว บัตรที่ผมให้คุณใช้ไปยังเขต 40 ไง”
“อ๋อ”
เมืองเทียร์น่าใหญ่โตจนแต่ละเขตมีระดับความปลอดภัยและความหรูหราของตัว
