าจะเป็นชายแก่ตัวเล็ก
‘สมัยนี้ เด็กแบบนี้ก็เรียนเวทมนดำแล้วเรอะ?’
โอเชียนนึกย้อนถึงวอร์ล็อคที่เคยเจอในเกม
ล้วนเป็นพวกหน้าตาน่ากลัว น่าเกลียดผิดมนุษย์
แม้จะมีผู้หญิงบ้าง แต่พวกนั้นก็ยังดูเป็น “วอร์ล็อค”
‘พูดง่าย ๆ คือขี้เหร่จนรับไม่ไหว’
แต่เด็กคนนี้ ไม่ว่าเขาจะพยายามมองยังไงก็ไม่ใช่จอมเวทเลย
อาจจะดูเหมือนเหยียดชนชั้น แต่มันตรงข้ามกับภาพวอร์ล็อคที่ฝังอยู่ในหัวเขาโดยสิ้นเชิง
‘ถ้าเป็นเกม ตัวละคร NPC ที่หน้าตาแบบนี้ต้องมีบทสำคัญในเนื้อเรื่องแน่’
แค่คิดแบบนั้น ก็ทำให้ดาบของโอเชียนหยุดชั่วคราว
“หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!”
ลอเรนที่วิ่งตามมาทางตรอกตะโกนขึ้น
เธอแทบจะเป็นลม เมื่อเห็นโอเชียนกำลังจะฟันดาบใส่
ยัยนั่น…ไม่ใช่คนของสมาพันธ์วอร์ล็อคเรอะ? ห้ามแตะเด็ดขาด ถึงจะมีปัญหาในการทำงานก็เถอะ
“โชคดีแล้วกันนะแม่นาง”
โอเชียนเก็บดาบ เมื่อความรู้สึกตื่นเต้นในตัวเขาเย็นลง
อีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาจะฆ่าเขาอยู่แล้ว—เขาจึงคิดว่าจบแค่นี้ก็พอ
‘เมื่อก่อน แค่เป็นวอร์ล็อคก็ฆ่าได้เลย’
ถึงตอนนี้ ร่างกายเขายังสั่นอยากชักดาบ
คำว่า “วอร์ล็อค” ไปแตะต้อง [จริยธรรมอัศวิน] ที่ฝังลึกอยู่ในเลือดเนื้อของเขา
แต่สติปัญญาของโอเชียนเป็นของคนยุคปัจจุบันเขาไม่ได้จะลงมือฆ่าทันทีแค่เพราะอีกฝ่ายเป็นวอร์ล็อ
