ได้ไกด์ดีขนาดนี้แล้ว ผมก็คงห้ามอะไรไม่ได้แล้วล่ะ”
คำพูดนั้นทำให้ศักดิ์ศรีของโลเรนน์สะเทือนหนัก เธอจ้องโรแนนด้วยสายตาเขม็ง
‘ไอ้บ้า! ใครเป็นไกด์ของหมอนี่กัน แกอยากตายเหรอ?’
โลเรนน์สบถเบา ๆ นอกสายตาของโอเซียน แต่โรแนนก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจ
โลเรนน์กัดฟันแน่นแต่ไม่กล้าโวยออกเสียง เพราะยังกลัวโอเซียนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อยู่ดี
“ว่าแต่ จะออกเดินทางเลยไหม?”
“เร็วเท่าไหร่ยิ่งดีครับ”
•
เขต 43 ของเมืองทิร์นา เป็นย่านอุตสาหกรรมขนาดใหญ่
แรงงานในชุดหมีเปื้อนน้ำมันเดินขวักไขว่ ใบหน้าคล้ำคล้ายมีรอยคล้ำใต้ตา แสดงออกถึงความเหนื่อยล้า
บนถนนรถบรรทุกขนาดยักษ์วิ่งผ่าน พ่นไอน้ำสีขาวออกมาทางปลายท่อ
เสียงแตรจากคนขับรถดังโหวกเหวก จนหนูที่อยู่ตามถนนต้องแตกฮือ
โอเซียนยืนอยู่บนทางเท้า มองภาพตรงหน้าด้วยความสนใจ
“ประหลาดใจเหรอ?”
โลเรนน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย ที่แฝงความจำยอมต้องตามมา
โอเซียนส่ายหน้าให้กับคำถามนั้น ภาพของคนงานและรถที่วิ่งขวักไขว่นั้นเขาเคยเห็นมาแล้วในโลกของเขา
สิ่งที่ดึงดูดสายตาเขากลับเป็นควันจากปล่องโรงงาน
บางปล่องปล่อยควันสีดำ บางปล่องปล่อยควันสีขาว
ทั้งสองสีผสมปนเปกับเมฆบนท้องฟ้า ทำให้บรรยากาศรอบ ๆ ดูเหมือนฝนกำลังตกแม้จะเป็นเวลากลางวัน
“ควันสีดำคือถ่านหิน ควันสีขาวคือน้ำอีเธอร์ที่ถูกเผา”
โลเรนน์อธิบายเมื่อสังเกตได้ว่าโอเซียนกำลังมองอะไร
“น้ำอีเธอร์คือทรัพยากรที่ขาดไม่ได้ในอุตสาหกรรม มันให้พ