ี แต่ยุคนั้นมันผ่านไปนานแล้ว’
โลเรนน์ปัดคำพูดของโอเซียนไปทันที
เธอไม่ได้คาดหวังคำตอบแบบปกติอยู่แล้ว เพราะไม่มีใครปกติที่ยังถือดาบอยู่ในยุคที่ทุกคนใช้ปืน
“นายอ่านเอกสารคำขอแล้วใช่ไหม? อ่านดี ๆ ด้วยล่ะ”
“อ่านหมดแล้ว”
โลเรนน์พูดด้วยท่าทางที่พยายามจะแสดงความเป็นมืออาชีพ
“งั้นอธิบายมาสิ”
“แล้วถ้าข้าพูดผิดล่ะ?”
“……เหรองั้นก็เดี๋ยวรุ่นพี่คนนี้จะแก้ให้ก็แล้วกัน”
พอเจอคำตอบแบบจริงจังโลเรนน์ก็หงอทันที
โอเซียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางที่ดูเหมือนเด็กของเธอ
“ชื่อของวอร์ล็อคผู้หลบหนีคือ คาร์ล แจ็คสัน”
ในเอกสารมีภาพถ่ายขาวดำของคาร์ล แจ็คสัน ชายวัยกลางคนที่ผอมแห้งดวงตาดูว่างเปล่า
ความรู้สึกแรกที่โอเซียนนึกขึ้นมาได้คือ
‘หน้าอย่างกับวอร์ล็อค’
แม้จะไม่ควรตัดสินจากรูปลักษณ์ แต่วอร์ล็อคส่วนใหญ่ก็ดูเหมือนใช้เวทมืดตั้งแต่แรกเห็น
“เวทหลักของเขาคือเวทด้านโรคภัย รองลงมาคือเนโครแมนซีและคำสาป”
โรคกับคำสาป—ฟังแค่นี้ก็ทำให้นักแก้ปัญหาขนลุกแล้ว
เพราะการต่อสู้กับวอร์ล็อคแบบนี้ไม่มีทางจบลงอย่างไม่เจ็บตัว
เศษเสี้ยวของคำสาปและโรคจะกัดกินร่างกายไปอีกนานหลังการต่อสู้จบลง
“ตอนนี้ คาร์ล แจ็คสัน หนีไปพร้อมกับสูตรยา และน่าจะอยู่ในเขต 43 แน่นอน”
“อะไรนะรู้หมดแล้วเหรอ?”
เสียงของโลเรนน์ปะปนทั้งความโล่งอกและความหงุดหงิด
“ถ้างั้นก็ไม่รู้จะให้คำแนะนำอะไรแล้วรีบไปเถอะ เพราะเราไม่รู้ว่าเขาจะหนีออกจากเขตนี้เมื่อไหร่”
“เจ
