้ารู้มั้ยว่ามันอยู่ที่ใด?”
“มันแน่อยู่แล้ว วอร์ล็อคที่หลบหนีมาอยู่ในเขต 43 ก็ต้องอยู่ในโรงแรมซอมซ่อแถวตรอกลึก ๆ แน่นอน ไม่มีใครอยากเข้าไปที่แบบนั้น ทำให้มันเป็นที่ซ่อนที่ดีของพวกทำเรื่องสกปรก”
“เข้าใจแล้ว”
จากคำตอบที่เฉียบขาดนี้ โอเซียนก็เข้าใจว่าทำไมโรแนนถึงอยากให้โลเรนน์ตามมาด้วย
เขายังใหม่กับเมืองนี้รายละเอียดแบบนี้เขายังไม่รู้
“แต่อย่าเข้าไปในตรอกมั่ว ๆ เด็ดขาด”
“เพราะมันใช้บริวารไงเขาเรียนเนโครแมนซี ใช้ซากหนูสร้างเครือข่ายสอดแนมทั่วตรอก”
“……รู้ดีจังเลยนะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นายจับวอร์ล็อคเหรอ?”
โอเซียนแค่ยักไหล่แทนคำตอบ
“อ๋อ… มีอดีตลับๆสินะ เข้าใจแล้ว”
พูดจบ โลเรนน์ก็ชูมือขวาขึ้นกลางอากาศ
ในมือของเธอคือปืนที่ปลายติดตะขอเกี่ยว
–ปัง!
ตะขอพุ่งออกไปเกี่ยวกับราวของโรงงานด้านบน
ร่างของโลเรนน์พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วจนข้ามหลังคาไป
เมื่อดึงสายกลับ โลเรนน์ก็ยืนมองลงมาจากราวหลังคาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ไง รุ่นน้อง ถ้าอยากขึ้นมาล่ะก็ ลองขอรุ่นพี่คนนี้ช่วย—”
–ปัง!
ยังไม่ทันพูดจบ โอเซียนก็กระโดดข้ามเธอขึ้นมาบนหลังคาเฉย
โลเรนน์ถึงกับตาโต หน้าแดง แล้วหันมองไปมาระหว่างราวหลังคากับโอเซียน
“อะ อะไรนะ?! ทำได้ไง?”
“ก็แค่กระโดด”
“………”
โลเรนน์พูดไม่ออก
เธอเป็นนักแก้ปัญหามือดีแต่โอเซียนกระโดดขึ้นมาถึงระดับที่เธอต้องใช้ตะขอเกี่ยวแบบไม่เปลืองแรงเลยแม้แต่น้อย
‘ทำไมเก่งขนาดนี้? ถ้าไม่ใช่มนุษย์กลายพันธุ์ ก็ต้
