องเป็นตัวประหลาดแน่ ๆ’
คำว่า “คนธรรมดา” ที่เขาพูดไว้ เริ่มฟังดูตลกในสายตาเธอ
โลเรนน์นึกถึงคำพูดของโรแนนทันที
‘ผมเคยบอกแล้วว่าเขาคิดคอนเซปต์ตัวเองขึ้นมา แล้วก็ยึดมันแน่น พวกนักแก้ปัญหาแบบนี้ไม่ใช่คนปกติหรอก’
โลเรนน์ส่ายหน้าเบา ๆ
ไม่ว่าเธอจะพยายามโชว์ความเป็นรุ่นพี่แค่ไหน ความสามารถเหนือมนุษย์ของโอเซียนก็ทำลายความหวังของเธอทุกครั้ง
‘นี่เห็นฉันเป็นไกด์ทัวร์จริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย?’
เธอเริ่มรู้สึกแปลกใจปนขุ่นเคืองขึ้นมานิด ๆ
“รู้ทางต่อจากนี้แล้ว เดินตามฉันมา”
ถึงตอนนี้จะต้องให้แน่ใจว่าเธอยังเป็นผู้นำอยู่
โลเรนน์ออกเดินนำด้วยฝีเท้าเร่งรุด โอเซียนตามมาติด ๆ
ทั้งคู่กระโดดข้ามหลังคาอาคารปล่องควันทีละหลัง จนมาถึงลานว่างแห่งหนึ่ง
อาจเป็นที่ที่วอร์ล็อคผู้หลบหนีกบดานอยู่
ทันใดนั้น โลเรนน์ก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังโครม
โอเซียนที่ตามมาเร็วคว้าตัวเธอไว้แล้วดึงให้หยุดกะทันหัน
“เฮ้! ทำอะไรของนายเนี่ย?”
“ชู่”
โอเซียนยกนิ้วชี้ขึ้นแนบริมฝีปาก
ท่าทางจริงจังของเขาทำให้โลเรนน์ต้องกลืนคำด่าและตั้งใจฟังตามสัญชาตญาณของนักแก้ปัญหา
“ตรงนั้น”
โอเซียนชี้เงียบ ๆ ไปบนท้องฟ้า
โลเรนน์มองตาม เห็นบางอย่างสีขาวบินวนอยู่
‘นกเหรอ?’
มันคือนกโครงกระดูก
มันบินวนรอบบริเวณนั้นอย่างใจเย็น คอยสอดส่องหลังคาของอาคารต่าง ๆ
“บ้าเอ๊ย หมอนั่นใช้บริวารสอดแนมจริงด้วย!”
สถานการณ์นี้เร่งด่วน ถ้าช้ากว่านี้อีกนิด พวกเธอคงโดนจับได้แน่
ในขณะเดียวก
