ัน โลเรนน์ก็เหลือบมองโอเซียนด้วยความไม่เชื่อ
‘เขารู้ได้ยังไงเนี่ย?’
โอเซียนกลับทำตัวเหมือนเห็นล่วงหน้าอยู่แล้ว
“ข้าจะไปแล้ว”
“เดี๋ยวนี้เลยเหรอ?”
“ถึงจะเป็นบริวารบินได้ แต่มันก็มีจุดบอด ถ้าเราหลบดี ๆ ก็เข้าถึงตัวได้โดยไม่โดนเห็น”
“ไม่สิ ฉันหมายถึง… จะทำยังไงล่ะ…….?”
“ถ้าไม่มั่นใจ ก็ตามข้ามาข้าจะนำทางเอง”
คำพูดนั้นฟังดูเหมือนโอเซียนกำลังพูดจากบนลงล่าง
‘ฉันต่างหากที่เป็นรุ่นพี่นะเฟ้ย’
โลเรนน์กัดฟัน แล้วรีบตามเขาไปอย่างหงุดหงิดปนละอาย
