แห่งรุ่นถูกยิงเสียชีวิตระหว่างที่ไล่ล่าทหารแพ้สงครามที่หันมาเป็นโจรป่า
‘อะไรกันเนี่ย’
โอเซียนถอนหายใจพลางอ่านรายละเอียดต่อ
เดอมิเลียนที่เป็นผู้นำในภารกิจนั้นประมาทจนไม่แม้แต่จะสวมหมวกเหล็ก เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายคือโจรธรรมดา
แถมโจรที่ลั่นไกใส่เขาก็ไม่ได้เล็งด้วยซ้ำ แค่ลั่นไกมั่วๆเพราะตกใจกลัว
กระสุนพุ่งทะลุหน้าผากของเดอมิเลียน
ไร้การป้องกัน ความประมาท และความบังเอิญ
ทั้งหมดนี้ร่วมมือกันฆ่าอัศวินผู้เป็นหนึ่งในยอดฝีมือของโลก
ความหวังของอัศวินถูกดับลงด้วยกระสุนนัดเดียว เหตุการณ์นี้ทำให้สังคมในเวลานั้นช็อกอย่างรุนแรง
และเมื่อเวลาผ่านไปจนถึงปัจจุบัน โลกใบนี้ก็ไม่มีอัศวินเหลืออยู่อีกแล้ว
‘เดี๋ยวนะ นี่หมายความว่าผมคืออัศวินคนสุดท้ายของโลกนี้เหรอ?’
เขาเริ่มเข้าใจขึ้นมานิดหน่อยแล้วว่าทำไมคนอื่นถึงมองเขาเหมือนตัวประหลาด
ในสนามรบที่ทุกคนใช้อาวุธปืน ถ้ามีแค่คุณคนเดียวที่ถือดาบต่อสู้ ก็ต้องโดนมองแปลกเป็นธรรมดา
‘ถ้าคิดดี ๆ ผมนี่มันดูบ้าจริง ๆ’
แต่จะให้ทำยังไงล่ะ?
ผมกำลังมีชีวิตอยู่ในเรื่องราวแบบนั้นจริง ๆ
แม้เขาจะเข้าใจทุกอย่างด้วยเหตุผล แต่ร่างกายของเขากลับไม่อาจยอมรับการหายไปของอาชีพที่ตนรักได้
โอเซียนหันมองออกไปนอกหน้าต่าง
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า และยามค่ำคืนก็ค่อย ๆ ปกคลุม โลกเบื้องล่างส่องแสงสีส้มจากตะเกียงแก๊สตามท้องถนน
ท้องฟ้าดำมืดลงจนแทบไม่มีแสงเหลือ
แม้ในเกมก็มีเวลากลางวันและกลางคืน
แต่ในตอนนั้
