‘เขาไม่น่าจะเห็นจากมุมนั้นได้นะ แล้วทำไมถึง…?’
เธอสวมเสื้อคลุมพรางตัวด้วยซ้ำ
ไม่มีทางเลยที่โอเซียนจะเห็นมือเธอจากตรงนั้นได้
แต่นั่นแหละ—การที่โอเซียนรู้แปลว่าประสาทสัมผัสของเขาเฉียบกว่าที่เธอคิด
โลเรนดีใจที่ไว้ใจสัญชาตญาณตนเอง แต่สีหน้าของเธอกลับเครียดขึ้น
‘เฮ้อ… เสียศักดิ์ศรีรุ่นพี่หมดเลย’
เธอถอนหายใจเบา ๆ
‘ดีใจอยู่แท้ ๆ ว่ามีเด็กใหม่เข้าร่วม ตอนนี้คงโดนมองเป็นเด็กแทนแล้ว’
•
หลังจากจัดการแก๊งเสร็จ โอเซียนก็กลับไปที่ไวโอเล็ตฟอกซ์ทันที
โรแนนที่รออยู่ที่ล็อบบี้ชั้นล่างเห็นเขาเข้ามาก็ทักอย่างยินดี
“ไม่อยากเชื่อเลยว่าเสร็จเร็วขนาดนี้”
“ดูเหมือนเจ้ารู้ว่าข้าจะกลับมา”
“ฮะ ๆ เปล่าหรอก บังเอิญผมพักอยู่ชั้นล่างพอดี”
โอเซียนพ่นลมหายใจใส่
ใครจะไปเชื่อคำพูดไร้น้ำหนักแบบนั้นกัน
‘พูดจริงนะ’
โรแนนถึงกับอึดอัด
ทำไมคนถึงไม่เคยเชื่อเขาเวลาพูดความจริงกันนะ
“แล้วผู้หญิงคนนั้น…ไม่ใช่เจ้าส่งมาหรือ?”
“อ๋อ เจอคุณโลเรนสินะ เดิมทีผมจะห้ามเธอไว้ แต่พอได้ยินว่ามีสมาชิกใหม่ เธอก็ตื่นเต้นเกินไปนะ”
โอเซียนนึกถึงสีหน้าเขิน ๆ ของโลเรน
เธอเตรียมพร้อมมาดี แสดงว่าไม่ได้ถูกบังคับ แต่เธอมาเองด้วยตวามสมัครใจ
อาจหวังจะทำตัวให้ดูดีในฐานะรุ่นพี่
แต่ปัญหาคือ—เธอดันถูกจับได้ว่าซ่อนตัวแอบดู แถมไม่ได้ช่วย ซึ่งมันน่าอายอยู่ไม่น้อย
“พูดถึงเรื่องนี้ แสดงว่าในองค์กรมีนักแก้ปัญหาคนอื่นด้วยสินะ”
“แน่นอน แม้จะมีไม่มาก แต่แต่ละคนก็ฝี
