พวกอันธพาลเริ่มรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นกับคำพูดของโอเซียน
เดิมทีพวกมันแค่คิดจะขู่ไล่เขาไป แต่ตอนนี้ที่เขากล้าท้าทายกันโต้ง ๆ แบบนี้ พวกมันก็เปลี่ยนใจ คิดจะ “จัดการ” เขาให้สาสมแทน
โดยเฉพาะไอ้คนที่ถูกแอปเปิลปาใส่หน้ามันกำลังสูดลมหายใจฮึดฮัดพร้อมกำหมัดแน่น
ตอนนี้เขาดันไปยั่วโมโหคนที่ดูเหมือนจะไม่ยุ่งเรื่องใครเข้าเสียแล้วได้เกิดเรื่องใหญ่แน่
“อย่าขวาง กูจะอัดไอ้สารเลวนี่”
อันธพาลคนนั้นกระทืบเท้าเดินตรงไปหาโอเซียน
“หมัดเดียวมึงตายแน่”
พร้อมคำพูดนั้น หมัดหนึ่งก็พุ่งตรงไปที่ท้องของโอเซียน—แต่หมัดนั้นกลับไปไม่ถึง
โอเซียนเอื้อมมือออกไปรับอย่างเบา ๆ แล้วจับไว้
“ข้าขอตอบแทนคืนสักหมัดนะ”
“หา?”
“อย่าเพิ่งหมดสติตั้งแต่หมัดแรกล่ะ ไม่งั้นมันคงไม่สนุก”
“อะ… อะไรนะ?”
เขากำลังจะพูดต่อ แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บแสบตรงท้องจนแทบสำลัก
โอเซียนชกเข้าไปตรงท้องของมันอย่างแผ่วเบาเพียงหนึ่งหมัด
ร่างของอันธพาลคนนั้นงอตัวเป็นกุ้งแล้วพับตัวลงดวงตาที่เบิกกว้างเหมือนจะถลนออกมา
ร่างยักษ์ลอยกระเด็นไปไกลหลายเมตร ไถลไปตามพื้นก่อนจะชนผนังตึกเสียงดังสนั่น
“พูดมาตั้งเยอะ รับหมัดเดียวไม่ได้เหรอ?”
แม้โอเซียนจะคิดว่าเขาแค่ชกเบา ๆ แต่ไอ้หมอนั่นกลับนอนแน่นิ่ง น้ำลายฟูมปาก
ด้วยความแตกต่างด้านสมรรถภาพทางร่างกาย ทำให้หมัดที่เขาคิดว่าเบานั้นรุนแรงเกินไป
บรรดาผู้คนที่ยืนลุ้นอยู่รอบ ๆ ด้วยความกังวลว่าโอเซียนอาจถูกรุมกระทือตายต่างตะลึงไปหมด
