่านั้น
ธุรกิจจริง ๆ ไม่เข้าถิ่นเสื่อมโทรมแบบนี้อยู่แล้ว
ถึงจะจ้างก็ไม่ตามตัวเราเจอหรอก
ต่อให้จ้างทหารรับจ้างหรือมือปัดเศษพวกนั้นมา ก็มั่นใจว่าจะหนีไปได้อยู่ดี
‘พวกนั้นมันไม่คุ้มค่าจ้างหรอก’
จาค็อบเคยผ่านสนามรบ เขาภูมิใจในฝีมือตัวเอง
ต่อให้ใครหน้าไหนมา เขาก็เชื่อว่าไม่มีทางสู้เขาได้ในตรอกนี้
เขากำลังจะอธิบายว่าทำต่อไปได้อีกพักใหญ่
โครม!
เสียงบางอย่างดังสนั่นจากชั้นล่าง
จาค็อบขมวดคิ้ว
“ไอ้เวรบ้านั่น… ไปดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น”
เขาส่งสายตาไปยังลูกน้อง แล้วพวกนั้นก็รีบวิ่งลงไปข้างล่าง
ในเขตอื่น พวกเขาอาจจะหัวหด แต่ในเขต 47 พวกเขากล้าเต็มที่
ไม่ว่าจะสู้กับใคร ก็เอาชนะได้แน่
จาค็อบคิดในใจว่าค่อยไปดูศพทีหลังก็ได้
-เปรี้ยง!
-ตึง! ตึง! ตึง!
-อ๊ากกก!
เสียงจากชั้นล่างยิ่งทวีความรุนแรง
เสียงปืน เสียงกรีดร้อง โต๊ะล้ม ของกระจัดกระจาย เสียงทึบ ๆ ดังสะเทือน
จาค็อบเริ่มขมวดคิ้วหนักขึ้น เพราะการต่อสู้ที่น่าจะจบในพริบตากลับยืดเยื้อ
‘บางอย่างผิดปกติ หรือว่ามันมากกว่าที่คิด?’
บางทีพวกที่เขาเคยขับไล่ตอนตั้งแก๊งอาจรวมตัวกันกลับมา
‘ถ้าพวกเวรนั่นกล้าก่อกวน กูจะฆ่าให้หมด’
จาค็อบดึงปืนพกออกจากเอวแล้วเดินลงบันไดช้า ๆ
ด้วยสัญชาตญาณทหารที่ถูกฝึกมาอย่างดี จาค็อบเบิกตาโพลงเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า
“อะไรกันเนี่ย…”
ชั้นล่างเละเป็นโจ๊ก
รูพรุนจากกระสุน โต๊ะพัง เลือดแดงฉาน แก้วแตกกระจาย
ร่างของลูกน้องนอนแน่นิ่งอยู่เต็มพื้น พ
