ะดับนั้นจะมาทำอะไรที่นี่…!’
•
โอเซียนจ้องมองจาค็อบ
รูปลักษณ์หยาบกร้านที่เต็มไปด้วยรอยแผล และกลิ่นเหล้าจาง ๆ ที่ยังติดตัว
เขาต้องถามเพื่อความแน่ใจ แต่ก็จำได้ทันทีว่า จาค็อบคือหัวหน้าแก๊งแบล็กสเนก
โอเซียนนึกถึงวัตถุประสงค์ของภารกิจ
กำจัดการอาละวาดของแก๊งแบล็กสเนกในเขต 47
และคำว่า “กำจัด” ไม่ใช่แค่ยุบองค์กร แต่หมายถึง “ถอนรากถอนโคน”
‘ก็แค่พวกฆ่าปล้นไม่เลือกหน้า ฆ่าทิ้งไปก็ไม่เห็นเสียหาย’
จาค็อบมองเห็นแววตาในดวงตาของโอเซียน
มันคือสายตาเดียวกับที่เขาเคยเห็นในสนามรบซ้ำแล้วซ้ำเล่า—แววตาของ “ความตั้งใจจะฆ่า”
เขาพยายามจะอธิบาย ขอชีวิตบ้าง แต่…
แสงวาบผ่านไปไม่กี่ครั้ง ก่อนที่จาค็อบจะรู้ตัวว่า เขาไม่ได้ยินเสียงของตัวเองอีกแล้ว
‘อะ…’
เขาพยายามเอื้อมมือหาโอเซียน แต่ไม่ทันเสียแล้ว
เส้นสีแดงปรากฏขึ้นทั่วร่าง และร่างของเขาก็ร่วงลงกับพื้นอย่างหมดรูป
โอเซียนมองเลือดที่นองเต็มพื้น แล้วกวาดสายตาไปรอบห้อง เห็นว่าไม่มีใครเหลือให้จัดการอีก
‘เก็บหลักฐานสักหน่อยดีกว่า’
จาค็อบเพิ่งลงมาจากชั้นสอง แสดงว่าห้องของเขาน่าจะอยู่ข้างบน
โอเซียนคิดพลางเดินขึ้นไป เปิดประตูห้องทำงานของจาค็อบ แล้วหรี่ตาลงมองชายสองคนที่อยู่ข้างใน
คนหนึ่งรูปร่างผอมสูง อีกคนตัวใหญ่
ทั้งสองใส่เทรนช์โค้ตสีดำ ใส่หน้ากากเหล็กและสวมหมวกโบว์เลอร์
“พวกนายเป็นใคร?”
ทันทีที่โอเซียนถาม ชายร่างใหญ่ก็พูดขึ้น
“แกไม่ใช่จาค็อบ แล้วแกเป็นใคร?”
