โอเชียนพูดอย่างจริงใจ แต่โรแนนไม่ได้มองแบบนั้น
‘อัศวินงั้นเหรอ… ก็ดูเท่ดีนะ’
โรแนนพยายามทำความเข้าใจกับชายตรงหน้า
แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือดาบที่โอเชียนพก—ของที่คนเลิกใช้กันไปนานแล้ว
ตั้งแต่มีดินปืนและปืนใหญ่เกิดขึ้น ดาบก็กลายเป็นแค่อดีต
ต่อให้ฝึกดาบเก่งแค่ไหน ก็แพ้คนที่แค่ยกปืนแล้วยิงอยู่ดี
ในโลกที่แค่เหนี่ยวไกก็ฆ่าคนได้ การฟันดาบดูไร้ประโยชน์สิ้นดี
แต่การที่โอเชียนยังเรียกตัวเองว่า ‘อัศวิน’ แปลว่าต้องมีอะไรบางอย่าง—
ความฝัน, ความเชื่อ หรือไม่ก็ความดื้อรัน
‘อ้อ เพราะเขาเป็นกลายพันธุ์สินะ’
พวกกลายพันธุ์ที่ร่างกายถูกพัฒนาเหนือมนุษย์ ไม่จำเป็นต้องพึ่งอาวุธ
ร่างกายของเขานั่นแหละ คืออาวุธ
ถ้ามองเห็นกระสุนได้ด้วยตาเปล่า แล้วฟันมันได้ทันด้วยดาบ—ก็ไม่แปลกใจเลย
‘เชี่ยวชาญดาบแบบนี้ น่าจะขายได้อยู่’
ในวงการฟิกเซอร์ ไม่มีใครสนใจว่าคุณเป็นใครมาก่อน
ที่นี่วัดกันด้วยผลงานล้วนๆ
เมืองเทียร์นาแห่งนี้… เป็นที่ที่แม้แต่ขอทานก็สามารถกลายเป็นมหาเศรษฐีได้ ถ้ามีฝีมือและโอกาส
การแข่งขันจึงรุนแรงและคอนเซ็ปต์แบบโอเชียนยิ่งโดดเด่น
เพราะในยุคที่ใครๆ ก็พกปืน การที่ยังมีคนใช้ดาบอย่างจริงจัง กลับกลายเป็นเรื่องแปลกที่เตะตา
“โอเค งั้นผมจะใส่ไว้ว่า ‘ถนัดดาบ’ นะครับ”
โรแนนพูด พร้อมเขียนเพิ่มลงไปว่า “กลายพันธุ์สายร่างกาย”
“แล้วข้าเริ่มงานได้เมื่อไหร่?”
“เมื่อไหร่ก็ได้เลยครับ คุณโอเชียนบอกมาได้เลย ผมจะจัดให้”
“อืม… เ
