ช่นนั้นก็นับว่ามีอิสระพอควร”
“นั่นแหละครับ ข้อดีของวงการนี้ ขอแค่คุณเก่งพอคุณคิดจะเลือกงานได้ตามใจทีเดียว”
“เจ้าชมข้าเกินไปแล้ว”
โอเชียนพูดเรียบๆ ไม่ได้แสดงอารมณ์นัก
แต่ในใจแอบคิดว่าโรแนนอาจพูดเพื่อเอาใจเขา
ขณะที่โรแนน ที่พูดจริงจากใจ คิดว่าโอเชียนเขิน จึงพูดต่อด้วยท่าทีสบายๆ
“งั้นคุณอยากเริ่มวันไหน? หรือจะพักสักสองสามวันก่อนก็ได้ พักดูเมืองไปพลางๆ”
“ข้าอยากเริ่มเดี๋ยวนี้”
“หืม ตอนนี้เลยเหรอ?”
“ใช่ ข้าเองก็ไม่รู้จะทำอะไรหากปล่อยเวลาว่างไปเปล่า ๆ ไหนเลยจะยังไร้ที่พักพิง”
“ออฟฟิศเราก็มีห้องพักนะ พักได้ฟรีหลายวันเลย”
“ข้าคิดว่าการออกไปทำความรู้จักนครนี้เสียตั้งแต่เนิ่น น่าจะดีกว่านั่งเฉย ๆ อีกอย่าง…มือข้าเริ่มจะคันไม้คันมือเต็มทีแล้ว”
โอเชียนกำมือแน่นแล้วคลายเบาๆ ขณะพูด
ฟังดูอาจตลก แต่เขาหมายความตามนั้นจริงๆ
‘สงสัยจะเป็นนิสัยของร่างนี้ล่ะมั้ง อยู่เฉยๆ แล้วมันอยากขยับตัว’
แต่ถึงจะแปลก เขาก็ไม่ได้เกลียดมันเลย
ทั้งๆ ที่ตอนอยู่โลกเดิม ชีวิตเขาแทบไม่เคยออกแรงอะไรเลย
‘ก็ไม่เลวนะ’
ร่างอัศวินที่ต้องกินเยอะ เคลื่อนไหวเยอะ แต่กลับรู้สึกดี
เขาอาจเริ่มชินกับร่างนี้แล้วก็ได้
หรือไม่ก็จิตวิญญาณเขากำลังกลายเป็นอัศวินอย่างแท้จริง
เขาลุกขึ้น มองโรแนน
“งั้นตอนนี้มีงานอะไรให้ข้าทำไหม?”
“นี่คือสิ่งที่คุณโอเซียนต้องการ”
“เตรียมพร้อมดีนะ”
“โดยปกติเมื่อสำนักงานฟิกเซอร์ได้รับคำขอแบบนี้ ส่วนใหญ่จะปล่อยไว้จนกว
