่าจะมีคนรับงาน แต่บังเอิญคุณโอเซียนต้องการพอดีและโอกาสก็มาถึงเลยดึงออกมาเลย”
โอเซียนแกะซองดูข้างใน
ตั้งแต่ที่มาโลกนี้เขาก็มีความสามารถในการสื่อสารรวมถึงการอ่านได้แล้วราวกับภาษาแม่ตนเอง
เมื่ออ่านไปจนจบ
แล้วเงยหน้าขึ้นพูด
“นี่คือเรื่องการกำจัดแก๊งค์”
คำขอเขียนไว้ว่าให้ปราบปรามแก๊งค์ต่าง ๆ
โอเซียนนึกย้อนวันแรกที่มาโลกนี้
เขาจำได้ว่าล้มแก๊งค์ด้วยดาบเล่มเดียวท่ามกลางกระสุน
มองย้อนกลับไป การจัดการแก๊งค์เป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาแล้วตอนนี้
“น่าจะเป็นการวอร์มอัพแบบเบา ๆ”
“งานดี ๆ ยังไม่เจอเลย วันนี้ก็แค่นี้ไปก่อน”
“แต่ที่ข้าอยากถามคือ เขต 47 ที่เขียนไว้ตรงนี้”
“ครับ มีอะไรอยากรู้อะไรบ้าง?”
“ข้ายังไม่คุ้นเมืองนี้เลย ช่วยสรุปภาพรวมง่าย ๆ ให้ฟังหน่อยได้ไหม?”
“ได้เลยครับ”
โรแนนพยักหน้า แล้วเริ่มอธิบาย
“เทิร์นาเป็นเมืองใหญ่โต ไม่ใช่แค่เมืองธรรมดา แต่เป็นเมืองรัฐที่รวมหมู่บ้านและชุมชนเล็กๆ หลายแห่งเข้าด้วยกัน”
โอเซียนพยักหน้า
ความรู้สึกตอนนั่งรถมายังโรงเตี๊ยมคือ เมืองนี้ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด
“และเทิร์นายังคงขยายตัวเรื่อย ๆ กลืนกินหมู่บ้านชาวประมงและชุมชนรอบนอก ตัดป่าออกเพื่อสร้างเขตใหม่”
“เหมือนเป็นสิ่งมีชีวิตที่เติบโตและหายใจได้”
“ใช่ เพราะแบบนี้ เขาถึงเรียกมันว่า ‘นครแห่งความโลภ’”
นครแห่งความโลภ
ความโลภของผู้คนในเมือง และตัวเมืองเอง กำลังกินพื้นที่รอบข้างไม่หยุด
ชื่อที่เหมาะสมจริง ๆ
“เทิร์นาใหญ
