่จนแบ่งออกเป็นเขตต่าง ๆ”
“อย่างเขต 47 ที่นี่”
“ใช่ครับ ตอนนี้มีทั้งหมด 50 เขต”
โอเซียนคิดในใจ
และหมายเลขเขตก็บอกลักษณะเมืองแต่ละเขตแตกต่างกันไป เขาคาดถูก
“โดยทั่วไป ยิ่งเลขเขตต่ำ ยิ่งอยู่ในเขตดี ๆ ส่วนเลขสูงน่ะ…”
“ฟังดูมีปัญหาแน่ ๆ ใช่ไหม? เขต 47 คงเป็นย่านที่ปัญหาเยอะแน่”
“ครับ นั่นคือเขตคนงานรับจ้างแถวล่าง หัวขโมย และพวกแก๊งค์”
เขต 1-10 คือใจกลางเมือง
เปรียบเหมือนไข่แดงของเมือง
ยิ่งถอยออกจากศูนย์กลาง ตัวเลขยิ่งสูง และความปลอดภัยก็ยิ่งลดลง
ไม่แปลกที่หลังเลข 40 จะเป็นชานเมือง
ซึ่งหมายถึงย่านไม่พัฒนา ทิ้งร้าง ถนนลัดที่คดเคี้ยว และบริเวณทรุดโทรม
“แล้วขอแนะนำให้เอาอันนี้ติดตัวไปด้วยนะ”
โรแนนยื่นบัตรสีม่วงลอยอยู่ในอากาศมาให้
“นี่คืออะไร?”
“บัตรผ่าน”
“บัตรผ่านเข้าออกใช่ไหม?”
“อย่างที่คุณคงรู้แล้วตอนนี้ว่าเทิร์นาเป็นเมืองใหญ่มากครับคุณโอเซียน ใหญ่จนบางเขตห้ามคนทั่วไปเข้า”
โอเซียนพยักหน้า
แม้ในศตวรรษที่ 21 การแบ่งแยกระหว่างคนรวยกับคนนอกวงการยังมีอยู่
“แน่นอนว่าบางเขตต้องมีบัตรผ่าน”
“มันคือบัตรประจำตัวอย่างหนึ่ง”
“ฟิกเซอร์ที่ต้องเดินทางหลายพื้นที่ บัตรพวกนี้จึงจำเป็น”
“แปลว่าด้วยบัตรนี้ ข้าไปได้ทั่วเมืองเลยใช่ไหม?”
โรแนนยิ้มแล้วโบกมือปฏิเสธ
“ไม่หรอก นี่เป็นบัตรผ่านง่าย ๆ เข้าออกได้แค่เขต 30 กับ 40 ถ้าอยากเข้าไปลึกกว่านั้น ต้องใช้บัตรที่เข้มงวดกว่านี้ ซึ่งบัตรนั้น…”
“แปลว่าข้าต้องพิสูจน์ตัว
