หรือจ่ายเงินเพิ่มสินะ”
โอเซียนเฉียบคมกว่าที่คิด โรแนนพยักหน้าอย่างรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“ใช่ ถูกต้องครับ”
“เข้าใจแล้ว”
โอเซียนลุกขึ้นยืน
“คุณจะออกไปตอนนี้เลยหรือ?”
“ใช่ แผนที่อยู่นี่อยู่ด้วย ข้าไม่หลงทางหรอก”
“โชคดีนะ”
“ขอบคุณ”
โอเซียนยิ้มมุมปาก ก่อนเดินออกจากสำนักงาน
เดินตามแผนที่จนถึงชายแดนเขต
เห็นกำแพงสูงใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า
กำแพงทองเหลืองสูงกว่า 20 เมตร แบ่งเมืองออกเป็นส่วนต่าง ๆ
ทางเข้ามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
‘นี่มันไม่เหมือนในเกมเลย’
ในเกมทหารใส่ชุดเกราะเงินเงางาม ถือหอกกับโล่
แต่ตรงหน้านี่กลับต่างออกไป
พวกเขาใส่ชุดเครื่องแบบสีน้ำเงิน
สวมหน้ากากสีเหลืองเหมือนหน้ากากแก๊ส ปิดปากไว้
ถือปืนไรเฟิลใหญ่ พร้อมสวมถุงมือหนังเก่าขาด ๆ ทั้งสองมือ
“หยุด! ขอเอกสารด้วย”
เจ้าหน้าที่ขวางทางถามเสียงน่ากลัวผ่านหน้ากาก
โอเซียนหยิบบัตรผ่านจากกระเป๋าโค้ทออกมาอย่างสบาย ๆ ยื่นให้เจ้าหน้าที่ดู
เจ้าหน้าที่ดูบัตรผ่านแล้วส่งคืน แต่สายตาเหลือบไปที่เข็มขัดเอว
“นั่นอะไรที่เอวคุณ?”
“ดาบ”
“…….”
เจ้าหน้าที่ขมวดคิ้ว กำลังส่งสายตาคาดคั้น
น้ำเสียง ท่าทาง และดาบที่คาดอยู่ที่เอว ดูผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด
‘รู้ว่าพวกฟิกเซอร์เป็นพวกแปลก ๆ แต่…’
จริงอยู่ที่เขามีบัตรผ่านเข้าออก ไม่มีอะไรจะจับผิด
แต่โทนเสียงของโอเซียนทำให้เขาไม่พอใจ
“คุณ…”
ทหารเรียกโอเซียน หวังจะตรวจสอบละเอียดขึ้น
เขาปิดปากแน่นในหน้ากา
