อีก โดยเฉพาะเมื่อมันละเมิดกฎของบาร์แห่งนี้
โอเชียนรู้เรื่องนั้นดี นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาแสดงให้เห็นว่าไทโวแหกกฎ และเพียงพอที่จะเป็นข้ออ้างให้เขาชักดาบได้
“อย่าเข้ามา!”
ไทโวร้องลั่นเมื่อโอเชียนค่อยๆ เดินเข้ามา
แม้จะพูดเสียงดัง แต่ขาของเขากลับสั่นเป็นเจ้าเข้า
ไทโวรู้ว่าโอเชียนจะฆ่าเขา และรู้ว่าคงไม่มีใครเข้ามาห้ามนี่คือการประหารที่ชอบธรรม
เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย ไทโวจึงชี้ปืนที่ถืออยู่ในมือตรงไปที่โอเชียนอีกครั้ง
ปลายนิ้วของเขากำลังจะลั่นไก แต่ร่างของโอเชียนกลับหายไปเหมือนเปลวเทียนที่ดับวูบ
‘อยู่ไหน?’
ดวงตาของไทโวไล่หาทั่วบริเวณอย่างร้อนรน แต่โอเชียนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าจมูกเขาอย่างไร้เสียง
ก่อนที่ไทโวจะอ้าปากกรีดร้อง ดาบของออสเซียนก็แทงลงในตัวเขา
“อ้าาา!”
ไทโวครางอย่างเจ็บปวด ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นในขณะถูกฆ่าคือคู่หูของเขา เจค
เจคไม่สามารถทนมองดวงตาที่วิงวอนขอความช่วยเหลือนั้นได้จึงหันหน้าหนี
เมื่อเห็นแบบนั้น ใบหน้าของไทโวบิดเบี้ยวด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะค่อยๆ ก้มศีรษะลง
โอเชียนดึงดาบออกมาจากสมองของไทโว และสะบัดปลายดาบเพียงครั้งเดียว เลือดก็หยดลงบนพื้น
เขาหันกลับไปยังสายตาทุกคู่ในบาร์ แล้วเอ่ยขึ้น
“อย่างที่ทุกคนเห็น เขาแหกกฎของที่นี่ ชักปืนแล้วยิง จากนั้นข้าจึงขอเก็บค่าปรับตามสมควร ข้าคิดว่าไม่มีใครมีข้อคัดค้านนะ”
ไม่มีใครโต้แย้งคำพูดของออสเซียน
มีเพียงการพยักหน้าเห็นด้วยเท่านั้น ราวกับ
