ทุกคนในร้านเหล้าเฝ้ามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างสนอกสนใจ
ส่วนใหญ่กำลังรอดูว่าออเซียนจะตอบโต้การยั่วยุของเจคอย่างไร
เจคจงใจยั่วโมโหออเซียน…อาจเพราะยังไม่เชื่อจริง ๆ ว่าเขาสามารถฟันกระสุนปืนได้เหมือนในข่าวลือ
ความจริงแล้วก็มีหลายคนในร้านที่คิดแบบเดียวกัน
ทุกคนรู้ว่าเขาแข็งแกร่ง และใช้ดาบได้คล่องแคล่ว…แต่มันคนละเรื่องกับการ “ฟันกระสุน”
เรื่องที่เขาจัดการอันธพาลสี่สิบคนด้วยตัวคนเดียวคงจะเป็นการพูดเกินจริงแน่ ๆ
แต่ถ้าได้เห็นด้วยตาตรงนี้เลย ก็คงไม่เสียหาย
“ในเมื่อเจ้าต้องการหลักฐาน ข้าก็จะเมตตาแสดงให้ดูสักหน่อย”
“โอ้ ข้าแค่พูดลอย ๆ นะ แต่เจ้าจะโชว์ให้ดูจริง ๆ เหรอ? ข้าน่ะทำไม่ได้แน่ แต่เจ้าจะไม่โชว์เกินไปหน่อยหรือ?”
–ฮ่าฮ่า.
คำพูดติดตลกของเจคเรียกเสียงหัวเราะแผ่วเบาจากรอบโต๊ะ
บางคนอาจมองว่ามันไม่เหมาะที่จะพูดแบบนี้กับคนที่มารับเข้าทีม…แต่เจคเองก็วางหมากเอาไว้แล้ว
‘หน้าตายังดูเด็ก การแต่งตัวก็เหมือนลูกหลานคนมีเงิน แต่ถ้ากล้ามาอยู่ในวงการนี้ ก็คงไม่ได้สบายขนาดนั้นหรอก’
เจคแสยะยิ้ม แต่ในใจวิเคราะห์โอเชียนอย่างเฉียบคม
‘ใส่เกราะ ใช้ดาบ แต่งตัวให้สะดุดตา หวังจะสร้างชื่อด้วยการโชว์เด่นใช่ไหมล่ะ? เจ้าคิดมาดี…แต่มันชัดไปหน่อย โลกนี้ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก’
เจคมองว่าโอเชียนก็แค่เด็กคนหนึ่งที่พยายามแสวงหาชื่อเสียงด้วยวิธีสะดุดตา
‘แต่จากท่าทางตอนสู้กับอันธพาลเมื่อคืน ก็พอจะมีฝีมืออยู่บ้าง’
จะรับเข้าทีมห
