เมื่อเข้าห้องพักแล้ว ผมทิ้งตัวลงบนเตียงทันที
ที่นอนแข็งแต่ยุบลงเล็กน้อยทำให้ผมรู้ว่านี่ไม่ใช่โลกยุคกลางที่ผมเคยรู้จักแต่กลับทำให้รู้สึกสบายอย่างไม่น่าเชื่อ
ถ้าเป็นโรงแรมในยุคกลางจริง ๆ ที่นอนคงไม่ฟูนุ่มแบบนี้ และคงมีแต่ฟางอยู่ข้างใน
ผมคิดในใจว่า “อย่างน้อยโลกนี้ก็ทันสมัยขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยก็ไม่ลำบากเท่ายุคกลาง”
แน่นอนว่านั่นเทียบแค่กับยุคกลาง แต่สำหรับผมที่มาจากยุคปัจจุบัน ความไม่สะดวกก็ยังมีอยู่มากมาย
ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีสมาร์ตโฟน
ผมไม่สามารถเล่นเกมที่ชอบได้อีกแล้ว
“เดี๋ยวนะ นี่มันโลกของเกมไม่ใช่เหรอ?” ผมคิด
ความคิดนั้นทำให้ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความตลกปนขมขื่น
‘ผมรักเกมก็จริง แต่ไม่เคยคิดอยากให้เกมกลายมาเป็นชีวิตจริงของผมนี่นา’
ผมถอนหายใจแล้วเหลือบมองกระจกที่อยู่ข้างผนัง
มีชายหน้าตาดีผมสีดำกำลังมองกลับมาจากในกระจก
ผิวขาว ดวงตาดำลึกมีประกาย…เขายืนสงบนิ่งราวกับกำลังตกอยู่ในภวังค์ ทั้งที่จริงแล้วไม่ใช่เลย
รูปร่างของเขาสมส่วนและคล่องแคล่ว
ถ้าใครสักคนมาเห็นคงนึกว่าเป็นเจ้าชายจากตระกูลขุนนางแน่นอน
บุคคลิกประหลาดแต่ก็คุ้นตานั้น—คือร่างของ “อัศวินพเนจร” ที่ผมอาศัยอยู่ในตอนนี้
ถ้าจะให้พูดตรงกว่านั้น มันคือร่างของตัวละครที่ผมสร้างขึ้นตอนเล่นเกม
โดยส่วนตัวแล้ว ผมตั้งใจทำให้อัศวินพเนจรของผมดูดี หล่อ เท่ มากกว่าจะเป็นพวกหน้านิ่งเงียบเฉย
เพราะส่วนตัวแล้ว เวลาผมเล่นเกม ผ
