ลังจากทดสอบฝีมือให้แน่ใจก็คงไม่เลว
‘ถ้าเก่งจริงก็เก็บไว้ ถ้าไม่ก็โยนเงินให้หน่อย หาผู้หญิงสักคนให้ แล้วก็จับเซ็นสัญญาได้ไม่ยาก’
คนหนุ่มสาวในวงการที่เจคเคยเจอมาส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนั้น
พวกที่อยากมีชื่อเสียง อยากรวยไว ๆ คิดว่าตัวเองพิเศษกว่าใคร
เจคมองออก…และใช้ “ความโลภ” ของพวกนั้นกดไว้ใต้อำนาจของตนเอง
และโอเซียน—ก็ไม่ควรจะแตกต่างกัน
“งั้นเจ้าจะดูด้วยตัวเองไหม?”
คำถามเรียบเย็นของโอเชียน ทำให้เจคสะดุ้ง
รอยยิ้มของเจคสั่นไหวเมื่อรู้ว่าตนเผลอหวั่นไหว
‘ไอ้เวรนี่…’
เจคตั้งท่าตรง แล้วส่ายหน้า
“ไม่หรอกข้าเป็นแค่โบรกเกอร์ ไม่ได้มีหน้าที่ต่อสู้ ข้ามีหน้าที่จัดการงานให้คนอื่นต่างหาก”
“เหรอ?”
“ก็เลย…พาใครบางคนมาด้วยเผื่อว่าเจ้าจะสนใจ เฮ่ยเองข้ามาเถอะไม่ต้องยืนรอข้างนอกแล้ว”
ทันทีที่เจคพูดจบ ร่างหนึ่งก็เดินผ่านประตูร้านที่ยังไม่ได้ซ่อมเข้ามา
มันเป็นชายร่างใหญ่ สูงกว่าคนทั่วไปหนึ่งศีรษะ
หัวโล้น ริมฝีปากหนา ผิวเข้ม และใบหน้าทาสีดำ พร้อมรอยสักที่ดูน่ากลัว
“นั่นมัน…ไทโว ฮอนดูร่า ไม่ใช่เหรอ?”
“ถ้าเจคเรียกมาด้วยตัวเอง ก็คงใช่แน่ ๆ ไทโว…นักล่าหัวชื่อ ‘นอกกฎหมาย’ นั่นแหละ!”
ทหารรับจ้างในร้านเริ่มกระซิบ แต่ก็เงียบลงทันทีเมื่อสายตาของไทโวมองกวาดผ่าน
แม้แต่พวกนักเลงก็ไม่กล้าสบตาเขา
นั่นแสดงให้เห็นถึงความน่าเกรงขามของไทโวในหมู่นักล่าเงินรางวัล
“หมอนี่เหรอ?”
ไทโวถาม พลางจ้องหน้าออเซียนจากหลังเจค
เสียงของเขาทุ้มต
