่ำ ชวนให้รู้สึกอึดอัดตั้งแต่ได้ยิน
สายตาเขาไม่เป็นมิตร
มองจากภายนอกโอเชียนก็เหมือนหนุ่มเจ้าสำราญที่ไม่เคยผ่านศึก
“ดูไม่เท่าไหร่เลยนะ”
ไทโวรู้สึกเสียศักดิ์ศรีเล็กน้อยที่ต้องเดินทางมาเพื่อทดสอบอะไรแบบนี้
“เฮ้ เด็กน้อย แต่งตัวเหมือนคนบ้า อยากโชว์เด่นใช่ไหม? ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็รีบไสหัวออกไปซะ”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่…ไม่แยแสโอเชียนเลยแม้แต่นิด
เจคไม่ห้ามเพราะเขาอยากให้ออเซียนกลัว
นี่คือวิธีของเจคในการดึงคนเข้าสังกัด
ใช้ “แส้” คืออำนาจที่เหนือกว่า ข่มจนจิตใจพังแล้วจึงใช้ “แครอท” คือเงินกับผู้หญิง ล่อเข้ามา
นั่นแหละสูตรสำเร็จของเจค
บางคนอาจไม่ยอม…แต่จบไม่สวย
มีเรื่องเล่ากันว่าเคยมีนักแก้ปัญหาคนหนึ่งปฏิเสธข้อเสนอของเจค แล้ววันรุ่งขึ้น…ศพก็ลอยอยู่ในแม่น้ำไปแล้ว
“พอได้แล้ว” โรแนนกล่าว “ถ้ามากกว่านี้ มันไม่ใช่แค่เสียมารยาทแล้ว”
โรแนนเดินเข้าไปใกล้ แต่ไทโวกลับยื่นหน้าเข้ามาแทบชิด
“ว่าไงนะ? หูข้าไม่ดีหรือเปล่า พูดอีกทีสิ”
“……”
รอยยิ้มบนหน้าโรแนนจางหายไปทันที
แต่ก่อนจะได้พูดอะไรต่อ น้ำเสียงกึ่งข่มขู่ของไทโวบ่งชัดว่านี่ไม่ใช่แค่การท้าเล่น ๆ แล้ว
“ข้าไม่ยุ่งละข้ามีเรื่องต้องจัดการเอง”
แล้วโอเชียนก็ลุกขึ้นก่อนใคร
สายตาไทโวหันกลับมาทันทีด้วยความตกใจ
“เจ้าจะลุยแทนหมอนั่น? มีศักดิ์ศรีหน่อยนี่”
“ในเมื่ออยากทดสอบฝีมือข้า งั้นจะเอาแบบไหนล่ะ?”
โอเชียนพูดพลางยันตัวลุก
เสียงเก้าอี้ขูดกับพื้นดังกึก
เขาเดิ
