ราะคนที่อยู่ในเหตุการณ์เมื่อคืน ต่างรู้ดีว่าอย่าไปแตะกับคนคนนี้โดยไม่จำเป็น
บรรยากาศเงียบสงัดโดยอัตโนมัติ
คนเดียวที่ดูไม่สะทกสะท้านกับสายตารอบตัวคือ “ออเซียน”
เขาเดินไปนั่งเก้าอี้ว่างตัวหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ และทำท่าจะสั่งอาหาร
ในตอนนั้นเอง โรแนนก็ลุกขึ้น
เขาเฝ้ารอตั้งแต่เช้ามืด และตอนนี้เดินเข้าไปหาออเซียนด้วยท่าทีสุภาพที่สุดเท่าที่ทำได้
“สวัสดีตอนเช้า ท่านออเซียน”
“อ้อ ใช่…โรแนน สินะ”
“ผมดีใจที่ท่านจำชื่อผมได้”
“คุณทำให้ผมประทับใจนี่”
โอเชียนพูดแค่นั้นเขาไม่ได้พูดมากไปกว่านี้เพราะแค่เป็นการเป็นชายตาแคบของโรแนนก็น่าจดจำพอแล้ว
แต่สำหรับโรแนนมันคือคำพูดที่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้น
อย่างน้อยโอเชียนก็ไม่ได้พูดจาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
ถึงสีหน้าเขาจะไม่แสดงอะไรเลยก็ตาม
“ผมขอนั่งด้วยได้ไหมครับ?”
“ได้สิ ถ้าคุณเลี้ยงเครื่องดื่มผมอีก”
“เอ่อ…เช้าแบบนี้จะเริ่มด้วยเหล้าเลยเหรอครับ?”
“ก็แค่ลองดูน่ะ”
“ฮ่า ๆ เข้าใจแล้วครับ”
โรแนนหัวเราะอย่างโล่งใจ แล้วนั่งลงอย่างเป็นกันเอง
แต่เขาไม่เคยวางใจจริง ๆ หรอก ในวงการนี้ ถ้าคุณประมาทเพียงนิดเดียว ทุกอย่างที่คุณลงทุนมาจะสูญเปล่า
ดังนั้น เขาจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดโดยไม่ทำให้โอเชียนขุ่นเคือง
ทันใดนั้น—
“โรแนน”
“ครับ ท่านโอเชียน”
“คนพวกนั้นใช่พวกเดียวกับคุณหรือเปล่า?”
“หือ?”
โรแนนหันไปมองตามสายตาของโอเชียน
ประตูร้านยังไม่ได้ซ่อมจากเหตุการณ์เมื่อคืน และตอนนี้ก็มี
