าน
เพราะวิธีนี้
ตรงกับบันทึกโบราณที่เขาเคยอ่านเมื่อหลายสิบปีก่อนทุกประการ
…
ทั่วทั้งสนามเงียบกริบ
ไม่มีผู้ใดพูดแม้แต่คำเดียว
เพราะทุกคนเริ่มเข้าใจแล้วว่า
ความรู้ของหลินเย่
ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับนักปรุงโอสถทั่วไป
แต่เป็นความรู้ของผู้ที่ยืนอยู่เหนือคนทั้งเมือง
…
ฟางจงกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ
เขาพยายามหาข้อผิดพลาด
พยายามหาโอกาสโต้แย้ง
แต่กลับพบว่า
ไม่มีเลย
ไม่มีแม้แต่จุดเดียว
…
ในที่สุด
ประธานถานก็ประกาศผล
“คะแนนของฟางจง”
“เก้าสิบแปดคะแนน”
เสียงปรบมือดังขึ้น
คะแนนนี้สูงมากจนแทบสมบูรณ์แบบ
แต่ฟางจงกลับไม่มีรอยยิ้ม
เพราะเขารู้ดี
ว่ายังมีอีกคน
…
ประธานถานสูดลมหายใจลึก
ก่อนกล่าวออกมา
“คะแนนของหลินเย่”
ทั่วทั้งสนามเงียบลง
“หนึ่งร้อยคะแนนเต็ม”
ตูม!
เสียงฮือฮาดังสนั่นทั่วสนาม
อีกครั้งแล้ว!
หนึ่งร้อยคะแนนเต็มอีกครั้ง!
ผู้คนจำนวนมากลุกขึ้นยืน
มองหลินเย่ด้วยสายตาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
จากความชื่นชม
กลายเป็นความเคารพ
…
ด้านบนอัฒจันทร์
ผู้ตรวจการจากเมืองหลวงเผยรอยยิ้มบางเป็นครั้งแรก
“น่าสนใจ”
นางกล่าวเบา ๆ
“เด็กคนนี้”
“ไม่ธรรมดาจริง ๆ”
…
ส่วนฟางจง
ใบหน้ากลับซีดเผือด
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา
เขาไม่เคยถูกกดดันเช่นนี้มา
