บทที่ 176 กรรมแห่งวิถี
ณ ยามนี้ กว่างหมิงได้แต่ภาวนาอย่างแรงกล้าว่าให้ลวี่หยางอยู่ที่นี่ด้วย
หากลวี่หยางอยู่ที่นี่ ด้วยพลังของเขาย่อมสามารถรับมือกับอู๋ซางได้อย่างไม่ลำบากใจ ไม่จำเป็นต้องลากเขามาให้ลำบาก และเรื่องราวทั้งหมดก็คงไม่บานปลายเช่นนี้
‘นั่นมันตัวอะไรของมารดามันกันแน่!’
‘อู๋ซางผู้นั้น…อยู่ในระดับวางรากฐานช่วงกลางแท้ๆ ไฉนถึงถูกยึดครองร่างอย่างง่ายดายเช่นนั้น? เจ้าตัวที่เข้าสิงคือใคร? เจินจวินกลับชาติมาเกิด? หรือว่าเป็นเจินเหรินระดับวางรากฐานขั้นสมบูรณ์?’
ในชั่วขณะนั้น ความคิดของกว่างหมิงก็ปั่นป่วนยุ่งเหยิงเกินจะจัดระเบียบได้
กระทั่งอู๋ซางหันหน้ากลับมามองเขา ขณะเดียวกัน ราชโองการแท้จารอักขระทองแห่งวังจักรพรรดิก็ค่อยๆ หม่นแสง กลับคืนสู่รูปแบบยันต์เช่นเดิม
“เจ้าก็น่าสนใจดี”
อู๋ซางแย้มยิ้มบางๆ “เจ้ามีเส้นกรรมอันแรงกล้าเกี่ยวข้องกับคนผู้หนึ่ง นั่นก็คือลวี่หยาง ดูเหมือนหมอนั่นจะสร้างเวรสร้างกรรมไว้ไม่น้อยเลยใช่ไหม เป็นคนของนิกายศักดิ์สิทธิ์ใช่หรือไม่?”
มีเพียงอู๋ซางเท่านั้นที่เข้าใจว่า สำหรับมันแล้ว การจะฟื้นคืนและคืนชีพยึดร่างใหม่ หลุดพ้นจากขอบเขตที่เจินเหรินบรรพกาลวางไว้ ล้วนยากลำบากเพียงใด เพราะในวันนั้น เจินเหรินบรรพกาลเกือบจะลงแรงเฮือกสุดท้าย ใช้วิชาเทพประจำตนจารึกด้วยเส้นกรรมมหาศาลขังมันเอาไว้ในค่ายกล
หากไร้เส้นกรรม เส้นวาสนา มันย่อมไม่มีวันออกมาได้
และเส้นกรรมเส้นนั้น ก็คือ
