สามวันหลังจากงานตลาดโอสถ
ชื่อของหลินเย่และหอโอสถสวรรค์ได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาทั่วทั้งเมืองชิงเหอ
ผู้คนจำนวนมากเริ่มเดินทางมารักษาอาการบาดเจ็บ
บางคนมาซื้อโอสถ
บางคนมาขอคำปรึกษา
จำนวนลูกค้าเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว
จนซูเฉินแทบไม่มีเวลาพัก
แต่ในขณะที่กิจการกำลังรุ่งเรือง
ปัญหากลับเริ่มปรากฏขึ้นอย่างเงียบงัน
เช้าวันหนึ่ง
ซูเฉินเดินกลับมาที่ร้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“นายท่าน”
“เกิดเรื่องแล้ว”
หลินเย่ละสายตาจากบัญชีรายรับ
“เกิดอะไรขึ้น”
ซูเฉินวางถุงเงินลงบนโต๊ะ
ภายในยังมีเงินเหลือเกือบทั้งหมด
“พ่อค้าสมุนไพรทั้งตลาดปฏิเสธขายของให้เรา”
หลินเย่หรี่ตาทันที
“ทั้งหมด?”
“ทั้งหมดขอรับ”
“แม้แต่ร้านเล็ก ๆ ก็ไม่ยอมขาย”
บรรยากาศภายในร้านเงียบลง
หลินเย่ลุกขึ้นทันที
“ไปดูด้วยตัวเอง”
ไม่นานทั้งสองก็มาถึงตลาดสมุนไพรกลางเมือง
ร้านค้าหลายสิบแห่งเปิดทำการตามปกติ
แต่เมื่อเห็นหลินเย่เดินเข้ามา
สีหน้าของพ่อค้าหลายคนกลับเปลี่ยนไป
ชายวัยกลางคนเจ้าของร้านสมุนไพรแห่งหนึ่งรีบส่ายหน้า
“ขออภัยท่านหลิน”
“สมุนไพรของร้านหมดแล้ว”
หลินเย่มองไปด้านหลัง
ชั้นวางยังเต็มไปด้วยสมุนไพร
“หมดแล้วจริงหรือ”
พ่อค้าก้มหน้า
ไม่กล้าสบตา
เมื่อเดินไปอีกร้าน
คำตอบ
