เช้าตรู่วันถัดมา
ประตูเมืองชิงเหอเพิ่งเปิดได้ไม่นาน
หลินเย่และซูเฉินก็ออกเดินทางทันที
เป้าหมายของพวกเขาคือ
ป่าหมอกดำชั้นใน
พื้นที่ต้องห้ามที่แม้แต่นักล่าผู้ชำนาญยังไม่กล้าเข้าไปง่าย ๆ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
มีผู้ฝึกตนจำนวนไม่น้อยหายสาบสูญภายในนั้น
จนถูกขนานนามว่า
“สุสานแห่งผู้ฝึกตน”
แต่สำหรับหลินเย่
ที่นั่นอาจเป็นโอกาสครั้งใหญ่
หลังเดินทางกว่าสามชั่วยาม
ทั้งสองก็มาถึงบริเวณชายป่า
หมอกสีเทาเข้มปกคลุมพื้นที่จนแทบมองไม่เห็นทาง
เสียงสัตว์อสูรดังเป็นระยะจากส่วนลึก
สร้างบรรยากาศน่าหวาดหวั่น
“นายท่าน”
ซูเฉินกำดาบแน่น
“ข้ารู้สึกไม่ค่อยดีเลย”
หลินเย่ยิ้มบาง
“ความกลัวเป็นเรื่องปกติ”
“แต่หากต้องการแข็งแกร่ง”
“เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะเดินผ่านมัน”
ซูเฉินพยักหน้า
ก่อนเดินตามเข้าไป
ยิ่งลึกเข้าไป
พลังวิญญาณในอากาศยิ่งหนาแน่น
สมุนไพรหายากเริ่มปรากฏให้เห็นมากขึ้น
เพียงครึ่งวัน
พวกเขาก็เก็บสมุนไพรได้มากกว่าหนึ่งสัปดาห์ในเมือง
แต่หลินเย่ยังไม่หยุด
เพราะเป้าหมายที่แท้จริงยังอยู่ลึกกว่านั้น
ตามข้อมูลของระบบ
พื้นที่สมุนไพรโบราณอยู่ในเขตชั้นในของป่า
ซึ่งอันตรายกว่าบริเวณนี้หลายเท่า
ในช่วงบ่าย
ทั้งสองมาถึงลำธารสายหนึ่ง
ทันใด
