สายฝนยังคงโปรยปรายไม่หยุด
หลินเย่เดินไปตามถนนสายเก่าของเมืองชิงเหอด้วยร่างกายที่อ่อนแรง
แม้ระบบจะปรากฏขึ้นและมอบความหวังใหม่ให้แก่เขา
แต่ความเจ็บปวดจากการถูกทำลายวรยุทธ์ยังคงอยู่
เส้นลมปราณทั่วร่างแตกสลาย
ตันเถียนว่างเปล่า
ตอนนี้เขาไม่ต่างจากคนธรรมดา
หากมีผู้ฝึกตนระดับหลอมกายคนใดลงมือ
เขาคงไร้ทางต่อต้าน
“ร้านโอสถที่ระบบมอบให้อยู่ที่ใดกัน…”
หลินเย่เปิดหน้าต่างระบบอีกครั้ง
【แผนที่นำทางเปิดใช้งาน】
แสงสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้า
กลายเป็นลูกศรชี้นำไปยังถนนสายหนึ่งทางทิศตะวันตกของเมือง
หลังเดินอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม
ในที่สุดเขาก็มาถึงจุดหมาย
ตรงหน้าเป็นอาคารไม้สองชั้นเก่าแก่
ป้ายหน้าร้านเอียงจนแทบหลุด
ตัวอักษรบนป้ายเลือนราง
สามารถอ่านได้เพียงคำว่า
“หอโอสถสวรรค์”
เมื่อมองผ่านประตูเข้าไป
สิ่งแรกที่เห็นคือฝุ่นหนาเตอะ
ชั้นวางยาหลายแห่งพังเสียหาย
โต๊ะเก้าอี้เต็มไปด้วยรอยแตก
หลังคารั่วหลายจุด
หญ้าขึ้นสูงจนเกือบปิดทางเดินด้านหลัง
“นี่หรือร้านโอสถที่ระบบมอบให้…”
หลินเย่ถึงกับมุมปากกระตุก
สภาพเช่นนี้
อย่าว่าแต่ลูกค้า
แม้แต่ขอทานยังไม่อยากเข้ามาหลบฝน
ในตอนนั้นเอง
เสียงระบบก็ดังขึ้น
【ตรวจสอบทรัพย์สินสำเร็จ】
【หอ
