สายลมหนาวพัดผ่านลานประหารของตระกูลหลิน
ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาหม่น บรรยากาศกดดันจนผู้คนรอบข้างไม่กล้าส่งเสียง
กลางลานกว้าง ชายหนุ่มอายุราวสิบแปดปีถูกคุกเข่าอยู่บนพื้นหิน
เสื้อผ้าของเขาเปรอะเปื้อนโลหิต
ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล
ใบหน้าซีดขาวแต่ยังคงแฝงความดื้อรั้นเอาไว้
เขาคือ
“หลินเย่”
บุตรนอกสายเลือดแห่งตระกูลหลิน
แม้ฐานะไม่สูงส่ง แต่พรสวรรค์กลับโดดเด่นเหนือคนรุ่นเดียวกัน
เดิมทีเขาถูกคาดหวังว่าจะก้าวขึ้นเป็นหนึ่งในเสาหลักของตระกูล
แต่วันนี้…
ทุกสิ่งกลับพังทลายลง
“หลินเย่!”
เสียงตวาดดังขึ้นจากเบื้องหน้า
ผู้อาวุโสใหญ่หลินฉางเฟิงลุกขึ้นจากที่นั่ง
สายตาเย็นชาไร้ความปรานี
“เจ้ากล้าขโมยโอสถทะลวงชีพของตระกูล ยังมีสิ่งใดจะแก้ตัวอีกหรือไม่”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นทันที
“น่าละอายจริง ๆ”
“คิดไม่ถึงว่าจะทำเรื่องเช่นนี้”
“ข้าบอกแล้วว่าคนสายเลือดต่ำต้อยย่อมเป็นเช่นนี้”
หลินเย่กำหมัดแน่น
จนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
โลหิตไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ข้าไม่ได้ขโมย”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“โอสถเม็ดนั้นถูกใส่ไว้ในห้องของข้าโดยเจตนา”
“มีคนใส่ร้ายข้า”
ทันทีที่กล่าวจบ
ชายหนุ่มในชุดหรูผู้หนึ่งกลับหัวเราะออกมา
หลินหยุน
อัจ
