บทที่ 95 – ต้นสายปลายเหตุ
เมื่อกู้เฉิงสังหารเซียวชั่น สภาพจิตใจของผู้ฝึกตนหน่วยพิทักษ์ราตรีคนอื่นๆ ก็พังทลายลงโดยสิ้นเชิง
เซียวชั่นแม้จะบาดเจ็บ แต่ก็เป็นยอดฝีมือระดับหกขั้นหลั่งโลหิต เสือป่วยก็ยังเป็นเสือ จะถูกคนระดับเจ็ดฆ่าซึ่งๆ หน้าได้อย่างไร
แต่ความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขา เมื่อเซียวชั่นตาย ความคิดที่จะสู้ต่อในใจของพวกเขาก็หมดไป แต่กลับพ่ายแพ้เร็วยิ่งขึ้น
เฉินตังกุยถึงกับไม่ได้คลายผนึกประหลาดบนแขนของเขา ก็ร่วมมือกับโค่วอันตูจัดการกับอีกฝ่าย
“เดี๋ยวก่อน เหลือไว้คนหนึ่ง”
เฉินตังกุยคนนี้แม้จะดูหน้าตายิ้มแย้ม ไม่เป็นพิษเป็นภัย แต่การลงมือของเขากลับโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง ทุกดาบล้วนมุ่งไปที่จุดตาย
เมื่อได้ยินคำพูดของกู้เฉิง เฉินตังกุยจึงเก็บดาบ เหลือคนสุดท้ายไว้ ซึ่งก็คือหลินเสวี่ยหรันนั่นเอง
กู้เฉิงเดินเข้าไปพลางยิ้มเยาะ “แหม… ดูเหมือนที่ข้าพูดในโรงเตี๊ยมจะถูกต้องแล้ว เจ้าไม่ใช่แม่นางที่ใจกว้างจริงๆ
อย่างไรเสียข้าก็ช่วยเจ้าไว้นะ แต่เจ้ากลับจะมาทำร้ายข้า
ใจหญิงร้ายกาจที่สุด ช่างโหดเหี้ยมเสียจริง”
หลินเสวี่ยหรันคุกเข่าลงกับพื้น ทำท่าทางน่าสงสารร้องไห้คร่ำครวญ “ข้าก็ถูกบังคับ ขอท่านผู้ใหญ่กู้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย บ่าวรู้ผิดแล้ว”
ตัณหาคือดาบอาบน้ำผึ้ง ผู้หญิงเองก็เป็นอาวุธอย่างหนึ่ง
หน้าตาของหลินเสวี่ยหรันก็ไม่เลว เมื่อนางทำท่าทางเช่นนี้ ก็ดูน่าสงสารน่าเห็นใจจริงๆ
กู้เฉิงยิ้มแล้วพูดว่า “อย
