เจิ้นไห่ยกทัพมาบีบคั้นแคว้นกว่างหนิง ได้ปล้นที่นี่ไปรอบหนึ่งแล้ว
ก่อนหน้านี้พวกเขายังรู้สึกว่าตัวเองลงมือโหดไปหน่อย ตอนนี้กลับรู้สึกว่าตัวเองลงมือเบาไปหน่อย
ไอ้พวกเวรนี่มันเล่นละครตบตาตั้งแต่แรกเลย ไม่เพียงแต่จะหลอกพวกเขา แม้แต่ของที่สัญญาว่าจะให้ก็เป็นของปลอม
ทุกคนปรึกษากันแล้ว ก็ยังคงแบ่งของกันเอง
เซียวชั่นถูกกู้เฉิงฆ่า ดังนั้นไข่มุกวิญญาณปีศาจจันทร์สีชาดจึงเป็นของกู้เฉิงโดยธรรมชาติ และฝีมือของเขาก็อยู่ที่นี่ มีเพียงเขาเท่านั้นที่มีคุณสมบัติพอที่จะได้ของชิ้นนี้
ของกระจุกกระจิกอื่นๆ บนตัวของทหารเกราะนิลคนอื่นๆ ถูกเฉินตังกุยและโค่วอันตูสองคนแบ่งกันไป
กู้เฉิงถาม “สองท่านต่อไปจะไปไหน”
โค่วอันตูเกาหัว “แคว้นหนานอี๋ที่นี่วุ่นวายเกินไป ขบวนสินค้ามาน้อยลง ปล้นของไม่ได้ ข้าเตรียมจะไปดูที่แคว้นกว่างหนิง”
เฉินตังกุยยกแขนของตนเองขึ้น “ข้าก็จะไปแคว้นกว่างหนิง แขนของข้านี้ต้องใช้ยามาควบคุมเป็นระยะๆ ที่นั่นมีตลาดค้าสมุนไพรที่ค่อนข้างใหญ่ในเก้าแคว้นทางใต้ ข้าจะไปเสี่ยงโชคที่นั่นดูว่าจะหาสมุนไพรวิญญาณที่ข้าต้องการได้ครบหรือไม่
ก่อนหน้านี้คนของหน่วยพิทักษ์ราตรีก็สัญญาเช่นนี้กับข้า บอกว่าสมุนไพรวิญญาณที่ข้าต้องการพวกเขามีครบ ผลคือใครจะคิดว่าจะถูกหลอก”
กู้เฉิงประสานมือคารวะ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็ขอลาจากกันตรงนี้ มีวาสนาคงได้พบกันใหม่”
หลังจากอำลากับคนอื่นๆ ที่อยู่ในที่นั้น กู้เฉิงก็จุดไฟเผาหน่วย
