ป็นขึ้นมาจะทำอย่างไร”
หลินเสวี่ยหรันโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ท่านผู้ใหญ่อย่าวิตกไปเลย อีกฝ่ายเป็นแค่ทหารเกราะนิลธรรมดาจากแคว้นไห่เทียนเท่านั้น ตายก็ตายไป ในแต่ละปีทหารเกราะนิลที่หายสาบสูญหรือเสียชีวิตในหน่วยพิทักษ์ราตรี แม้แต่พวกเขาเองก็ยังนับไม่ถ้วน ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
อีกอย่างเจ้านั่นก็ไม่ใช่คนดีอะไรนัก”
สีหน้าของหลินเสวี่ยหรันในตอนนี้ไม่ใช่ท่าทางน่าสงสารไร้ที่พึ่งในโรงเตี๊ยม นางยังคงแค้นที่กู้เฉิงไม่ช่วยนางในทันที แต่กลับมาสั่งสอนนาง
บางครั้งคนเราก็เป็นเช่นนี้ เขาจะไม่แค้นคนที่ทำร้ายตนเอง แต่กลับจะแค้นคนที่ไม่ช่วยตนเองตอนที่ขอความช่วยเหลือ ลืมไปเสียสนิทว่า การช่วยเป็นน้ำใจ แต่การไม่ช่วยก็ไม่มีความผิด
ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออก ทหารเกราะนิลหลายนายกลับมาอย่างหอบเหนื่อย
“ของได้มาหรือยัง”
คนเหล่านั้นรีบตอบ “ท่านผู้ใหญ่วางใจ ได้มาเรียบร้อยแล้ว”
“มาๆๆ เข้ามาดูในห้อง”
เมื่อพาคนเข้ามาในห้องโถง ทหารเกราะนิลคนหนึ่งก็หยิบกล่องใบหนึ่งออกมา เปิดดู ทันใดนั้นไอปีศาจที่ลึกล้ำหนาทึบก็แผ่ซ่านออกมา ชั่วร้ายและเย็นเยียบ
ในนั้นกลับเป็นลูกปัดเม็ดหนึ่ง แต่ก็ไม่กลมเท่าไหร่ ทั้งเม็ดเหมือนกับอำพันและแก้วผลึก มีสีเหลืองขุ่น มีเพียงตรงกลางที่มีสีเลือดแต้มอยู่ เหมือนกับพระจันทร์เสี้ยวสีเลือด
เซียวชั่นตบมือดังฉาด หัวเราะเสียงดัง “คือของชิ้นนี้เอง ไข่มุกวิญญาณปีศาจจันทร์สีชาดที่เกิดจากกระดูกปีศาจหมื่นปี
ท่านอ๋องสว
