บทที่ 93 – หวนกลับไปล้างแค้น
ธนูมีไว้สำหรับยิง
แต่ก็ไม่มีใครกำหนดไว้ว่า ธนูจะใช้แทงคนไม่ได้
ด้วยหมอกปีศาจที่กัดกร่อนรุนแรงของเฒ่าปีศาจหวงสือ แม้กู้เฉิงจะใช้ธนูปีศาจเย่หลัวจากระยะไกลก็อาจจะไม่สามารถทะลุผ่านหมอกปีศาจ ยิงโดนเฒ่าปีศาจหวงสือที่รวดเร็วอย่างยิ่งได้
อีกทั้งยังมีคนอื่นอยู่ในที่เกิดเหตุ แม้พวกเขาอาจจะไม่รู้จักธนูปีศาจเย่หลัว แต่กู้เฉิงก็ต้องระวังตัวไว้บ้าง
ตอนนี้กู้เฉิงต่อสู้ประชิดตัวอย่างเสี่ยงตาย ในที่สุดก็เข้าใกล้ส่วนท้องที่อ่อนแอที่สุดของเฒ่าปีศาจหวงสือได้ ภายใต้การกลืนกินของธนูปีศาจเย่หลัว เฒ่าปีศาจหวงสือค่อยๆ คำรามออกมา แต่กลับไม่สามารถต้านทานพลังปีศาจที่กลืนกินเลือดเนื้อนั้นได้เลย ในที่สุดก็ล้มลงกับพื้นโดยสิ้นเชิง กลายเป็นจิ้งจอกเฒ่าแก่ชราตัวหนึ่ง
กู้เฉิงเก็บธนูปีศาจเย่หลัวกลับมาอย่างเงียบเชียบ แต่สีหน้าของเขากลับดูแปลกๆ
การฆ่าปีศาจที่แข็งแกร่งอย่างเฒ่าปีศาจหวงสือ ด้วยพลังของพื้นที่หยกดำน่าจะทำให้ระดับการฝึกตนทางกายภาพของกู้เฉิงเพิ่มขึ้นอย่างมาก ผลคือใครจะคิดว่า กลับไม่มีพลังเลยแม้แต่น้อย ทั้งหมดถูกธนูปีศาจเย่หลัวกลืนกินไปหมด
ธนูปีศาจอันนี้โลภเกินไปหน่อย เลือดเนื้อของคู่ต่อสู้ไม่พอ มันจะไม่พอใจ พอฆ่าตัวที่เลือดเนื้อเยอะได้ ผลคือกลับถูกมันกินเรียบคนเดียว
และในตอนนี้เมื่อเฒ่าปีศาจหวงสือตาย ปีศาจภูตผีตนอื่นๆ ก็แตกพ่ายในทันที แตกกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง ไม่มีความคิดที่จะสู
