บทที่ 91 – วิญญาณหลอนในถ้ำปีศาจ
ภายในหุบเขาคือถ้ำขนาดใหญ่ ในขณะนี้ภายในถ้ำก็ประดับประดาด้วยโคมไฟและผ้าสีต่างๆ ปีศาจน้อยทุกสารทิศเดินไปมาไม่หยุด กู้เฉิงและคนอื่นๆ เพียงแค่หาที่นั่งตามสบาย สังเกตการณ์ฉากในถ้ำปีศาจอย่างระมัดระวัง
ชายชราผู้หนึ่งสวมชุดคลุมสีเหลือง ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ร่างกายแห้งเหี่ยวราวกับซากศพ แม้แต่จะแยกแยะว่าเป็นหญิงหรือชายก็ยังยาก ถูกปีศาจน้อยสี่ตนหามขึ้นมาบนเสลี่ยง ปีศาจน้อยตะโกนเสียงดัง “เซียนเฒ่าหวงสือเสด็จ”
ตามบันทึกของหน่วยพิทักษ์ราตรี ปีศาจที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงโดยพื้นฐานแล้วจะอยู่ในป่าทึบของแดนเถื่อนใต้ ภูเขารกร้างของชายแดนตะวันตก และป่าลึกของเหลียวตง ปีศาจที่แข็งแกร่งเหล่านั้นโดยพื้นฐานแล้วล้วนมีสายเลือดที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ปีศาจตนหนึ่งสามารถทำลายล้างได้ทั้งเมือง
ปีศาจเช่นนั้นถึงจะมีคุณสมบัติพอที่จะเรียกตนเองว่าเซียนหรือนักบุญ
จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้แม้จะบำเพ็ญเพียรมานับพันปี แต่ดูจากลักษณะภายนอกก็แก่ชราจนไม่เป็นรูปเป็นร่างแล้ว เห็นได้ชัดว่าใกล้จะตายเต็มที ยังกล้าเรียกตัวเองว่าเซียนเฒ่าอะไรอีก
ก็คงมีแต่ที่นี่ที่มันจะสามารถโอ้อวดได้ หากไปอยู่ต่อหน้าปีศาจใหญ่จริงๆ โดยพื้นฐานแล้วก็คงเป็นได้แค่ลูกกระจ๊อก
เฒ่าปีศาจหวงสือใช้เสียงแหลมพูดว่า “วันนี้ทุกท่านมางานเลี้ยงวันเกิดของข้า ข้าผู้นี้รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง วันปกติพวกเราจะรวมตัวกันสักครั้งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
