วันนี้ทุกคนจงกินดื่มให้เต็มที่ ไม่ต้องเกรงใจ”
“ขอบคุณท่านเซียนเฒ่า”
ปีศาจน้อยเป็นแถวๆ ยกเหล้าและอาหารขึ้นมา ถึงกับมีนางรำมาให้ความบันเทิงด้วย
แต่ที่เรียกว่านางรำกลับเป็นพวกปากแหลมแก้มตอบ บางตนหูยังมีขนสีเหลืองขึ้นอยู่ เวลาเต้นรำ หางใหญ่ๆ ก็ยังโผล่ออกมาจากใต้กระโปรงเป็นครั้งคราว
ส่วนเหล้าและอาหารยิ่งทำให้พวกกู้เฉิงต้องถอยห่าง
เนื้อที่ไม่รู้ว่าเป็นเนื้ออะไรย่างจนไหม้เกรียม ยังมีผลไม้รูปร่างแปลกประหลาดต่างๆ แม้แต่เหล้าก็ยังขุ่นคลั่ก ไม่รู้ว่าหมักมาจากอะไร
ที่นี่คือถ้ำปีศาจ ใครจะไปรู้ว่าของพวกนี้ทำมาจากอะไร
โค่วอันตูที่อยู่ข้างๆ กลับมีสีหน้าเขียวคล้ำชี้ไปที่ตรงหน้าของตนเอง
บนโต๊ะตรงหน้าของโค่วอันตูกลับวางแขนของมนุษย์ไว้ข้างหนึ่ง แม้จะไหม้เกรียม แต่ก็ยังมองออกว่านั่นคือมือของมนุษย์อย่างแน่นอน
ในชั่วพริบตาสีหน้าของทุกคนก็พลันมืดครึ้มลง
แม้ทุกคนที่อยู่ในที่นี้จะเป็นชาวยุทธภพนอกรีต ผ่านการต่อสู้ในยุทธภพมานับครั้งไม่ถ้วน ตัวเองก็ไม่นับว่าเป็นคนดีอะไร แต่ อย่างน้อยพวกเขาก็เป็นคน
ตอนนี้เมื่อเห็นเผ่าพันธุ์เดียวกันกลับถูกนำมาเป็นอาหารโลหิตวางอยู่ตรงหน้า พวกเขาจะนิ่งเฉยได้อย่างไร
ลองมองดูชิ้นเนื้อตรงหน้าของตนเองอีกครั้ง ตอนนี้ทุกคนก็พอจะเดาออกแล้วว่านี่คือเนื้ออะไร
กู้เฉิงพูดเสียงเบา “ใจเย็นๆ อย่าลืมว่าตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหน”
โค่วอันตูพยักหน้าด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ
ทันใดนั้นที่โต๊ะข้างๆ พวกกู้เฉิง
