ปีศาจหมูป่าตัวหนึ่งที่อ้วนท้วนอย่างยิ่ง มีหัวเป็นหมูป่าขนาดใหญ่กำลังคว้าชิ้นเนื้อตรงหน้าแล้วกินอย่างตะกละตะกลาม
เมื่อเห็นว่าพวกกู้เฉิงไม่มีใครขยับ เขาก็กินไปพลางถามไปพลาง “นี่พี่น้องหลายคน พวกท่านทำไมไม่กินล่ะ
ตอนนี้ข้างนอกข่าวลือแรง โอกาสที่จะได้กินเนื้อมนุษย์มีไม่มากแล้วนะ ครั้งนี้ต้องขอบคุณงานเลี้ยงวันเกิดของท่านเซียนเฒ่า ถึงจะได้กินเนื้อมนุษย์”
สีหน้าของทุกคนเคร่งเครียดขึ้น กู้เฉิงยกแขนซากศพดำขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพูดเรียบๆ “พี่น้องข้าเป็นซากศพ กินแต่เลือดเนื้อสดๆ”
ปีศาจหมูพยักหน้า แล้วกินอย่างตะกละตะกลามต่อไป แต่ข้างๆ เขามีเจ้าร่างเล็กตนหนึ่ง หัวแหลมหน้าแหลม เหมือนกับพังพอนกลายเป็นปีศาจกลับถือแขนมนุษย์ข้างหนึ่งเข้ามาใกล้ แล้วถามอย่างสงสัย “พวกท่านเป็นซากศพทั้งหมดรึ แต่ข้าไม่เคยเห็นพวกท่านมาก่อนเลย พวกท่านอยู่ภูเขาลูกไหนกัน”
ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นมองหน้ากันไปมา พร้อมกับแอบด่าเซียวชั่นในใจว่าไม่น่าเชื่อถือ
ให้แค่ยันต์ระงับไอหยางมา แต่เวลาเจอคำถามแบบนี้ควรจะตอบว่าอย่างไร
ทุกคนมองไปทางกู้เฉิงโดยไม่รู้ตัว
กู้เฉิงก็มาจากหน่วยพิทักษ์ราตรี และตลอดทางมานี้ คนที่สงบนิ่งที่สุดก็คือเขา พวกเขาก็เลยมองอีกฝ่ายเป็นหัวหน้าไปโดยไม่รู้ตัว
กู้เฉิงคิดในใจแล้วกระแอมเบาๆ “พวกข้าพี่น้องเพิ่งจะคลานออกมาจากสุสาน ยังไม่ค่อยรู้เรื่องราวรอบๆ เท่าไหร่ ส่วนว่าเป็นภูเขาลูกไหน พวกข้าก็ไม่รู้จริงๆ”
ปีศาจพังพอนยังค
